Δυο σύγχρονοι μύθοι: Ισχυρό ευρώ και ευρωπαική ενοποίηση

Άρθρο του Δημήτρη Καζάκη

Ο Τζορτζ Σόρος, πατριάρχης του τζόγου με την οικονομία, έχει μια συμβουλή που εκτιμούν ιδιαίτερα οι απανταχού σπεκουλαδόροι: «Η οικονομική ιστορία είναι μια ατέλειωτη σειρά από επεισόδια που βασίζονται σε αναλήθειες και ψεύδη, όχι αλήθειες. Αυτός είναι ο δρόμος για τα πολλά λεφτά. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσει κανείς την τάση της οποίας η υπόθεση είναι ψευδής, να καβαλήσει την τάση και να προλάβει να κατεβεί πριν αυτή απαξιωθεί.»

Βέβαια, αυτό που δεν είπε, αλλά είναι ευκόλως εννοούμενο, είναι ότι πρέπει ο επίδοξος σπεκουλαδόρος να ενισχύσει με κάθε μέσο και τρόπο την ψεύτικη εικόνα που πάνω της έχει οικοδομηθεί η τάση. Όσο περισσότερο διαρκέσει αυτή η ψευδής κατάσταση, τόσο πιο πολλά είναι τα λεφτά που αποκομίζει αυτός που καβαλά την τάση. Αρκεί να προλάβει να κατέβει πριν καταρρεύσουν τα πάντα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναλήθεια και ψεύδος σήμερα από την τάση του «ισχυρού ευρώ» και της ενοποίησης των ευρωπαϊκών οικονομιών με όρους ενιαίας «οικονομικής διακυβέρνησης». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πεδίο κερδοσκοπίας σήμερα στην παγκόσμια οικονομία. Το δράμα δεν είναι ότι ούτε το ευρώ, αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι βιώσιμη. Αυτό το ξέρουν όλοι στην αγορά. Ακόμη κι εκείνοι που το υπερασπίζονται το αντίθετο. Το δράμα είναι ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις της αγοράς, οι μεγάλοι σπεκουλαδόροι και κερδοσκόποι θα συνεχίσουν με όλο το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουν στην υπηρεσία τους, θα συνεχίσουν να πορεύονται στο ίδιο μονοπάτι, στον ίδιο αδιέξοδο μονόδρομο. Αυτό σημαίνει καβαλώ την τάση που θα μου αφήσει πολλά λεφτά.

Έτσι μετά την Σύνοδο Κορυφής  της 29^ης Ιουνίου και την 9^η Ιουλίου, η οποία – αν και δεν διευκρίνισε τίποτε – άνοιξε ο δρόμος του ενιαίου τραπεζικού χώρου στην ΕΕ, τίποτε δεν δίνει την εικόνα ότι κάτι σοβαρό άλλαξε προς το καλύτερο. Η Ισπανία, παρά την προσφερόμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απευθείας από το ΕΤΧΣ της ευρωζώνης, παραμένει έρμαιο των αγορών. Το επιτόκιο των ισπανικών ομολόγων από 7,1% που έφτασε έως την σύνοδο, έπεσε κατόπιν μόλις στο 6,8% με τάσεις ανόδου. Οι εργάτες, αλλά και ο λαός στην Ισπανία δεν κατάλαβε γιατί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με αυτόν τον τρόπο είναι κάτι καλό γι’ αυτόν. Ίσως να φταίει οι διαρκείς ανακοινώσεις νέων μέτρων λιτότητας και δραστικών περιορισμών που απαιτεί η ευρωζώνη προκειμένου να υπογραφεί η συμφωνία ανακεφαλαιοποίησης έως τις 20 Ιουλίου.

Προσωπικά θα πρότεινα στην Κομισιόν να στείλει τον κ. Τσίπρα να εξηγήσει στους εξεγερμένους ανθρακωρύχους και άλλους εργαζομένους της Ισπανίας, πόσο θετικό είναι το «κεκτημένο» της συνόδου για τους ίδιους και την χώρα τους. Άλλωστε, τα ίδια διεκδικεί και για την Ελλάδα. Τώρα, για να μην κινδυνέψει η σωματική ακεραιότητα μιας τόσο πολύτιμης εφεδρείας των ευρωκρατών, θα πρότεινα να μιλά μέσα από την γυάλα που κυκλοφορεί ο Πάπας. Βλέπετε, οι Ισπανοί εργάτες δεν μασάνε και δεν μπορούν να τους σταματήσουν τόσο εύκολα ούτε τα ΜΑΤ, ούτε οι πλαστικές σφαίρες.

Η σύνοδος της ευρωζώνης αποτέλεσε παράλληλα και το εφαλτήριο για να ανοίξουν μια φορά ακόμη πιο διάπλατα οι κάνουλες της ρευστότητας. Οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες επέλεξαν να δώσουν ακόμη περισσότερο και ακόμη φθηνότερο χρήμα.

Μόνο μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα συνέβησαν τα εξής:

• Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατέβασε τα επιτόκια δανεισμού στην διατραπεζική στο 0,75% από 1% που αποτελεί από μόνο του ιστορικά χαμηλού στην ζωή της ΕΚΤ.
• Η Τράπεζα της Αγγλίας με τα επιτόκιά της ήδη σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, τροφοδότησε με άλλα 77 δις δολ. το χαρτοφυλάκιο αγοράς ομολόγων. Με αυτά, η ΤτΑ αύξησε την συνολική χρηματοδότηση της κεφαλαιαγοράς τα τελευταία τέσσερα χρόνια στο ποσό των 581 δις δολ.. Κι αυτό παράλληλα με ένα νέο σχέδιο της κυβέρνησης που ανακοινώθηκε στα μέσα Ιουνίου για την παροχή 217 δις δολ. στις τράπεζες προκειμένου υποτίθεται να χρηματοδοτήσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
• Η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας μείωσε κι αυτή το επιτόκιο του μονοετούς δανεισμού των τραπεζών κατά 1 ποσοστιαία μονάδα, στο 6%. Την ίδια ώρα το επιτόκιο καταθέσεων έπεσε στο 3%. Το ενδιαφέρον είναι ότι η κυβέρνηση του Πεκίνου συνόδευσε την μείωση των επιτοκίων με μια ανακοίνωση η οποία συνιστούσε στις τράπεζες να μην χρησιμοποιήσουν την χρηματική διευκόλυνση για κερδοσκοπία ακινήτων. Είναι σαν να δίνεις λεφτά σε ανίατα εξαρτημένο άτομο και να του ζητάς να μην τα σπαταλήσει σε ουσίες.
• Η κεντρική Τράπεζα της Δανίας έκανε κάτι εντελώς απρόβλεπτο για την συνήθη πρακτική, κατέβασε το επιτόκιο καταθέσεων κάτω από το μηδέν. Από δω και μπρος όποιος έχει καταθέσεις στην Danmarks Nationalbanken όχι μόνο δεν θα εισπράττει τόκο, αλλά θα πληρώνει φύλακτρα 0,2%. Με άλλα λόγια είναι κυριολεκτικά πιο φτηνό να δανείζεις χρήματα παρά να τα έχεις σε καταθέσεις.
• Τέλος, στις αρχές της επόμενης εβδομάδας ο πρόεδρος της Αμερικανικής Fed θα μιλήσει στο Κογκρέσο για να δώσει το στίγμα της νομισματικής πολιτικής που θα ακολουθήσει το αμέσως επόμενο διάστημα. Η Fed είναι η πρώτη διδάξασα σ’ αυτό το παιχνίδι. Όποτε παρουσιάζεται επιδείνωση, αμέσως ανοίγει τους ασκούς του χρήματος. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι και τώρα θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Και λοιπόν; Τι καλό θα κάνει όλο αυτό το πάμφθηνο χρήμα που θα δοθεί στις τράπεζες; Η θεωρία των θεολόγων της αγοράς λέει ότι όσο πιο φθηνό και άφθονο το χρήμα στις τράπεζες τόσο περισσότερα δάνεια σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις και επομένως μεγαλύτερη ζήτηση και επενδύσεις. Κουραφέξαλα. Όλα αυτά ίσως να ίσχυαν αν οι τράπεζες δεν ήταν τόσο πολύ ανακατεμένες σε τεράστια κερδοσκοπικά παιχνίδια στις αγορές κεφαλαίου. Αν το εισόδημα των νοικοκυριών δεν συρρικνωνόταν διαρκώς και ο βασικός κορμός των επιχειρήσεων της πραγματικής οικονομίας δεν ήταν σε κατάσταση αναστολής επενδύσεων λόγω συρρίκνωσης των αγοραίας ζήτησης.

Για παράδειγμα οι τράπεζες της ευρωζώνης παρουσιάζουν την εξής εικόνα:

Ενεργητικά τραπεζών της ευρωζώνης σε κάθε χώρα ( εκτιμήσεις άνοιξη του 2012, σε δις ευρώ)
Κράτος	Ενεργητικά	% επί του ΑΕΠ
Γερμανία	7.674	285 %
Γαλλία	6.380	313 %
Ισπανία	3.828	360 %
Ιταλία	2.771	174 %
Ολλανδία	2.743	452 %
Αυστρία	1.137	367 %
Βέλγιο	1.100	292 %
Ιρλανδία	1.028	645 %
Λουξεμβούργο	771	1756 %
Πορτογαλία	522	314 %
Φιλανδία	482	243 %
Ελλάδα	477	235 %
Κύπρος	136	756 %
Σλοβακία	55	77 %
Σλοβενία	54	153 %
Μάλτα	51	773 %
Εσθονία	30	180 %
ΣΥΝΟΛΟ	29.239	307 %
Πηγή: ΕΚΤ

Τα άνοιγμα αυτό το τραπεζών σε σχέση με το παραγόμενο ακαθάριστο προϊόν της ευρωζώνης, αφήνει ένα τεράστιο έλλειμμα που παράγεται από την αναντιστοιχία πραγματικής οικονομίας και τραπεζιτικών ενεργητικών. Όσο υπάρχουν πλασματικά ενεργητικά και μάλιστα αυτού του μεγέθους δεν μπορεί το χρήμα να τροφοδοτήσει ούτε επιχειρήσεις, ούτε νοικοκυριά. Οι τράπεζες παίρνουν το φθηνό χρήμα για να εξισορροπήσουν ζημιές από προβληματικά δάνεια και χορηγήσεις, για να υποστηρίξουν την χρηματιστική αξία των περιουσιακών τους στοιχείων, αλλά και των μετοχών τους, όπως και για να κερδοσκοπήσουν με γρήγορες και εύκολες συναλλαγές, όπως τα κρατικά ομόλογα με εγγύηση της ΕΚΤ.

Μετά απ’ όλα αυτά δεν μένουν και πολλά για νέο δανεισμό νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Από την άλλη, η συμπίεση της αγοραστικής δύναμης των πληθυσμών, η ανεργία, η συρρίκνωση των κρατικών δαπανών έχει σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό των ιδιωτικών επιχειρηματικών επενδύσεων στην οικονομία. Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον ποιος θα μπορέσει να δανειστεί για να τα βγάλει πέρα; Μεγαλύτερος δανεισμός θα σημαίνει μεγαλύτερη επιδείνωση στην πραγματική οικονομία γιατί αυξάνει ένας από τους πιο σημαντικούς συντελεστές κόστους, το κόστος χρήματος. Οπότε τι γίνεται;

Όλα δείχνουν ότι πιάνουμε πάτο σιγά-σιγά. Όχι μόνο σαν ελληνική οικονομία, αλλά σαν ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

Το μοντελάκι που φόρεσαν στην οικονομία όπου με βάση τον τραπεζικό δανεισμό και το εύκολο, φθηνό χρήμα μπορούσε να κινηθεί η ιδιωτική οικονομία, τόσο στο επίπεδο του νοικοκυριού, όσο και στο επίπεδο της επιχείρησης πιάνει πάτο:

Το παρεχόμενο χρήμα στις τράπεζες έχει γίνει τόσο φθηνό, που φθηνότερο δεν μπορεί να γίνει. Ο δανεισμός δεν μπορεί να επανεκκινήσει την οικονομία στην κατάσταση που βρίσκεται. Όσα χρήματα κι αν δοθούν. Η λιτότητα και οι δραστικές περικοπές δαπανών επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο την ύφεση. Για πρώτη φορά στην ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας και πρωτίστως της ευρωπαϊκής, όλες μαζί οι οικονομίες έχουν μπει σε μια βαθιά κρίση ενεργούς ζήτησης, όπου η αγοραστική δύναμη των αγορών τους πέφτει ταυτόχρονα. Έτσι οι ευκαιρίες για ξένες επενδύσεις και εξαγωγή κεφαλαίου στην πραγματική οικονομία μειώνονται δραστικά. Ακόμη και στις αγορές κεφαλαίου είναι δύσκολο να βρεθούν ευκαιρίες επικερδούς τοποθέτησης όσο οι τράπεζες πάσχουν από έναν τέτοιο υδροκεφαλισμό ενεργητικών. Μόνο οι κερδοσκόποι ξέρουν να παίζουν σε τέτοιες συνθήκες.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Αν συνεχιστεί η ίδια αδιέξοδη πορεία μέχρι να γκρεμιστούν τα πάντα, μέχρι να καταρρεύσουν όλες οι αγορές. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν απέχει και πολύ. Μέχρι τότε οι αγορές θα πιέζουν για όλο και περισσότερο χρήμα. Που θα βρεθεί αυτό; Τα μηχανάκια κοπής θα πιάσουν φωτιά και τα επιτόκια στην διατραπεζική θα πιάσουν το μηδέν. Αν όμως αυτό το χρήμα δεν βρει το δρόμο για τοποθετήσεις κερδοφόρες τότε ο πληθωρισμός θα κάψει την παγκόσμια οικονομία. Πρώτα και κύρια την ευρωπαϊκή. Όσο αδυνατεί η πραγματική οικονομία να παρακολουθήσει έστω στοιχειωδώς την αύξηση του χρήματος με όρους παραγωγής και συναλλαγών, τόσο περισσότερο θα αυξάνει η πίεση να ρευστοποιηθούν οι φυσικοί πόροι των οικονομιών. Γη, νερό, ήλιος, αέρας και φυσικό περιβάλλον σε πρώτη γραμμή. Αυτή είναι η πράσινη ανάπτυξη.

Πώς θα γίνει η αξιοποίηση; Μα με ξεπούλημα, με αγοραπωλησίες που αυξάνουν την χρηματιστική αξία των περιουσιακών στοιχείων και έτσι αυξάνουν την αξία των χαρτοφυλακίων που τα διαχειρίζονται. Για να γίνει αυτό δεν επαρκούν πια οι αγορές των επιμέρους οικονομιών. Χρειάζεται να γκρεμιστούν ολοκληρωτικά τα σύνορα. Οι λαοί να μετατραπούν σε μετανάστες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Οι χώρες τους σε οικόπεδα προς αξιοποίηση από διεθνή επενδυτικά κυκλώματα. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σ’ αυτή την φάση. Σε πολύ λίγο καιρό, σε μερικούς μήνες, ο Έλληνας θα χρειαστεί να υπερασπιστεί το σπίτι του, την ιδιοκτησία του με κάθε τρόπο και μέσο. Και μαζί της θα πρέπει να υπερασπιστεί κάθε βουνοκορφή και ακτογραμμή, κάθε κάμπο και οροπέδιο της χώρας του από τα αρπαχτικά των αγορών. Ακόμη κι αν χρειαστεί να το κάνει με τον τρόπο που οι πρόγονοί του απελευθέρωσαν αυτόν τον τόπο από τον ζυγό των καταχτητών. Αρκεί πρώτα να γλυτώσει από το γήτεμα των σύγχρονων δοσιλόγων.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 15/7/2012.

Ξεφτιλο - ρεζιλο - δημοσκοπο - αλήτες!

 του Γιώργου Σαρρή 

Οσοι δεν πήραν τους δρόμους για τις παραλίες ή δεν έκλεισαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις θα έχουν ήδη ακούσει για τις 3 δημοσκοπήσεις που βγήκαν στον αέρα.
Το πρώτο που κάνει η εντύπωση είναι το βιαστικό της υπόθεσης. Οπως και να το κάνουμε μια δημοσκόπηση ακριβώς με τις προγραμματικές δηλώσεις, που έτσι κι αλλιώς δεν έδειξαν όλο το βάθος των προθέσεων της νέας δεξιάς συγκυβέρνησης με δήθεν αριστερό ντεκόρ, δεν είναι ότι πιο έγκυρο.
Βιάστηκαν λοιπόν να μας πουν πως ο λαός είναι μαζί τους.Πως δέχεται το συμβιβασμό και την υποταγή. Βιάστηκαν ακόμη να μας πουν τι περιμένουμε και τι ζητάμε.
Ζητάμε λέει να μας πάρουν το κεφάλι στα γρήγορα.
Θέλουμε αποκρατικοποιήσεις, ακόμη και ξεπούλημα κάτω από τις τιμές, όσο-όσο ρε παιδί μου, αρκεί να μη μας βάλουν νεα μέτρα.
Λες κι αμα περάσει ένας χρόνος και μας βάλουν τα μέτρα μετά έχει διαφορά. Η ανάσα που λέγαμε. Σα να λέμε αντί να πάρω το λάδι της χρονιάς σε 50κιλο και να μού 'ρθει φθηνότερα, το παίρνω λίγο-λίγο σε κιλά και το πληρώνω χρυσό. Θέλουμε λοιπόν λέει επιμήκυνση. 33 πόντους κι όχι 3 που έλεγε κι ο Θύμιος Καρακατσάνης.
Επίσης είπαν οι δημοσκοπήσεις πως δε μας αρέσουν αυτά που κάνουν οι συνδικαλιστές. Ο λαός λέει είπε σε ποσοστό 60% -ή κατι τέτοιο- ότι δεν του αρέσει η στάση των συνδικαλιστών "που νοιάζονται για τον εαυτό τους". Ενώ αυτοί που τα είπαν αυτά νοιάζονται για το σύνολο... και οι δημοσιογράφοι που τα παρουσίασαν, νοιάζονται για την πατρίδα και τον...κοινωνικό ιστό. Ε, ρε ξύλο που 'χει να πέσει.
 Έχω να πω σε όλους αυτούς που με πάθος πούλησαν "την άποψη του λαού" τα εξής:
Η ιστορία, ό,τι κι αν λένε οι πλειοψηφίες, θα προχωρήσει μπροστά . Αυτη είναι η δουλειά της, και ξέρει πως αν κάτσει να ακούσει τί λένε οι φοβισμένες πλειοψηφίες τότε..ζήτω που καήκαμε.
Αν ακολουθούσε η ιστορία τις πλειοψηφίες και τις νομιμότητες ακόμη θα ήμασταν στο μεσαίωνα.

Το ποσοστό 45% που λέει ΝΑΙ στην κυβέρνηση είναι τρομερά μικρό για μια κυβέρνηση που ακόμα κρύβεται και δε λέει καθαρά ότι δεν τό 'χει σκοπό να κάνει το παραμικρό από όσα έλεγε υπέρ του λαού. Φαντάσου τι έχει να γίνει μόλις έρθει ή ώρα να πετάξουν τελείως τις μάσκες.
Αντίθετα το ποσοστό 35% που λέει ΝΑΙ στις κινητοποιήσεις και τις αντιδράσεις των συνδικαλιστών, φτάνει και περισσεύει. Ειδικά αν γίνει συνειδητό και αποφασίσει που θέλει να πάει τότε καποιοι πρέπει να βρούν τρύπα να κρυφτούν
Οσο για το υπόλοιπο 65% που λέει ανώνυμα και δειλά την άποψή του μέσω δημοσκόπων δεν κάνει τίποτα παραπάνω από ό,τι έκαναν πάντα οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες. Και βέβαια πολύ γρήγορα θα αλλάξει γνώμη και θα βγεί κι αυτό στο δρόμο.

Με λίγα λόγια, κακώς πανηγυρίζετε. Κακώς επιδεικνύετε την "ωριμότητα" του λαού.
Η αλήθεια δεν είναι παιχνιδάκι στα χέρια σας ούτε πηλός να της δίνετε ό,τι σχήμα σας αρέσει ανάλογα με την απαίτηση των αφεντικών σας.
Η αλήθεια είναι απλά η αλήθεια...και σε λίγο θα πονέσει όλους όσους δεν θέλουν να τη δούν. Περιμένετε μια βδομάδα-μέχρι το Eurogroup- και θα δείτε...
Και τότε πολλές χιλιάδες γνώμες θα αλλάξουν.
Και σε λίγο ακόμη θα αλλάξουν όλα. Κι όταν λέμε όλα εννοούμε όλα.
Ξεφτιλορεζιλοδημοσκοποαλήτες!

Εκλαψε ο μαύρος κόκκορας...

Γράφει ο Γιώργος Σαρρής
   

"Γέλασε 

ο μαύρος κόκορας

όταν του είπαν

πως θα τον σφάξουν

όταν όμως ήρθε η ώρα

η κακή του ώρα

έκλαψε ο μαύρος κόκκορας

έκλαψε ο μαύρος κόκκορας"

...Μίλτος Σαχτούρης...

Ειναι πια φανερό οτι η "αναδιαπραγμάτευση" εγκαταλείπεται. Η μάλλον για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, φαίνεται πια πως ήταν εξ αρχής ενα ωραίο παραμύθι για να...
αρπάξουν την ψήφο του λαού. Τωρα ο μεν υπουργός οικονομικών μιλάει σαν να ήρθε μόλις τώρα στη χώρα και να μην εχει ακούσει λέξη από τις "δεσμεύσεις", τις υποσχέσεις  και όσα ειπώθηκαν στην προεκλογική περίοδο από τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, τα δε κόμματα της συγκυβέρνησης προσπαθούν να ανακαλύψουν τρόπους να σκεπάσουν την κοροιδία, την ώρα που  βγάζουν τις προεκλογικές χαμογελαστές μάσκες και τα κοντομάνικα λαικά πουκάμισα και μπλουζάκια και  φοράνε τα κοστούμια του ρεαλισμού και των ωρών ευθύνης. Και όλα αυτά στη μέση φοβερού καύσωνα που σπαει θερμόμετρα.
Οι  δικαιολογίες εν τω μεταξύ πάνε συννεφο, σε ότι αφορά την αναδιαπραγμάτευση που όπως λένε ευγενικά "αναβάλλεται" μέχρι να υπάρξουν αποτελέσματα στις πολιτικές που πρέπει να εφαρμοστούν, που παρεμπιμπτόντως είναι ίδιες με τις πολιτικές που κατήγγειλε ως τωρα η ΝΔ και βέβαια η ΔΗΜΑΡ ως καταστροφικές.
Και η μεν ΝΔ δε μας προξενεί καμιά εντύπωση, αφου πάντα ήταν αστικό κόμμα του κεφαλαίου. Η ΔΗΜΑΡ όμως όπως και να το κάνουμε δεν μπορεί παρά να γυρίζει το στομάχι όσων απλών ανθρώπων την πίστεψαν, με τα επιχειρήματα του τύπου "η αναδιαπραγματευση θα εξελιχτεί και θα κριθεί σε βάθος χρόνου" ή "πρεπει πρωτα να υπάρξουν αποτελέσματα" ή "όσοι λένε πως πρέπει  να τεθεί "χθες" δεν ξερουν την κρισιμότητα της κατάστασης" και άλλα αποστομωτικά. Με το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε, αφού έχουμε νιώσει το χαρακτήρα του στο πετσί μας, εκτός από το ότι δειχνει να ακολουθεί μια πονηρή τακτική κριτικής του κ.Στουρνάρα αλλά ΄"στηρίζοντας" με όλες τις δυνάμεις του την κυβέρνηση. Πάντως και το ΠΑΣΟΚ αλλά και  η παραίτηση Νικολόπουλου βγαίνουν από Αριστερά στη ΔΗΜΑΡ που δείχνει ο πιστός εταίρος του νέου Μαύρου μετώπου.
Από εκεί και πέρα η επιστολή του κ.Νικολόπουλου μας δείχνει ποια είναι η πραγματική κατασταση. Η Τρόικα επανήλθε με άγριες διαθέσεις και δεν βρίσκει κανέναν απέναντί της. Μπαίνει στα υπουργεία σαν να είναι τσιφλίκια της, μαζεύει στοιχεία χωρίς να ακούσει λέξη αντίδρασης ή έστω και ελάχιστης ενημέρωσης-προειδοποίησης πως κάτι έχει αλλάξει από το Μαιο και μετά. Γι αυτούς δεν άλλαξε τίποτα. Υπηρετες είχαν και υπηρέτες έχουν. Το μνημόνιο ζει και βασιλεύει και πρεπει να εφαρμοστεί.
"[...] σχεδόν με τρόμο άκουσα τον Γιάννη (σ.σ. Βρούτση) να επαναλαμβάνει 'για εμάς αποτελεί προτεραιότητα η υλοποίηση των μνημονιακών υποχρεώσεων... Εμείς συνεχίζουμε την πλήρη εφαρμογή αυτών με αποφασιστικότητα...', ακόμη και όταν ρωτήθηκε σαφώς από τους εκπροσώπους της τρόικας αν αυτές οι δεσμεύσεις υπερβαίνουν ακόμη και την προγραμματική διακήρυξη των τριών αρχηγών!". Αυτά λέει ο κ.Νικολόπουλος μεταξύ άλλων και κάθε σχόλιο είναιι εντελώς περιττό.
Οι πρώτες κιόλας μέρες της νεας συγκυβέρνησης δίνουν άλλο ένα ωραιο παράδειγμα για το πώς τυλίγεται σε μια κόλλα χαρτί ένας ολόκληρος λαός, ο οποίος μάλιστα θεωρεί οτι νίκησε την προηγούμενη κατάσταση στις εκλογές, και για το πως βρωμίζουνε στο πιτς φυτίλι οι καθαρές εντολές. Ευθύνη βέβαια σε τετοιες κρίσιμες ώρες έχουν και όλοι όσοι δεν αποκαλύπτουν την εκλογικη αυταπάτη και δεν τονίζουν την αναγκαιότητα της οργάνωσης του λαού και της δυναμικής παρέμβασής του στα πράγματα. Οπως επίσης ευθύνη θα έχει και όποια πολιτική δεν κάνει όσα χρειάζεται για να αναπτυχθεί ένα πραγματικά δυνατό και μαζικό λαικό κίνημα.
Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση αυτές τις μέρες. Πρωτα η παραδοχή από τη μεριά του κ.Κουκουλόπουλου του ΠΑΣΟΚ που παραδέχτηκε στην πρωινη εκπομπή της ΝΕΤ το ότι "επιβεβαιώνεται η γραμμή του ΚΚΕ και όσα έλεγε για την ΚΑΠ της ΕΕ και τις ποσοστώσεις". Οτι δηλαδή υπεύθυνη για την αποαγροτοποίηση της Ελλάδας είναι κύρια η ΕΕ. Εντυπωσιακό γιατί δείχνει ότι ακόμα και μεσα στα αστικά κόμματα δημιουργούνται ρήγματα στη γραμμή ολοκληρωτικής στήριξης των πολιτικών της ΕΕ.
Το δεύτερο αυτό που άκουσα στο σημερινό δελτίο του ρ/σ REAL (που σημειωτέον πέρα από το τί πιστεύει κανείς για το Ν.Χ' νικολάου, κράτησε μια αρκετά καθαρά αντιΚΚΕ στάση στις εκλογές  μεσω του διευθυντή ειδήσεων Γ.Παπαδόπουλου και των συνεργατών του). Είπε λοιπόν ο Γ.Παπαδόπουλος ότι αποδεικνύεται πια ότι όλα όσα έλεγαν τα διάφορα κόμματα περί βελτίωσης του κλίματος στην Ευρώπη ήταν αστήριχτα και ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο...
Ξεχνάει βεβαια ότι όταν αυτά τα έλεγαν προεκλογικά οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ τότε παρουσίαζαν τις δηλώσεις τους ως πολεμική κυρίως προς το Συριζα και τα ξεπερνούσαν με απαξιωτικά χαμόγελα και σχόλια.
Τα "διάφορα κόμματα" είναι φυσικά όλα εκείνα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ) που ελεγαν πως πρέπει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που παρουσιάζεται από το διαφορετικό αέρα που φυσάει πλέον στην "Ευρώπη που αλλάζει", σπέρνοντας αυταπάτες στους ήδη φοβισμένους ψηφοφόρους ότι όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν χωρίς να ανοίξει μύτη. Αφού βόλευε όμως, χαλάλι.
Τωρα όμως όλοι νοιώθουν οτι ο "ευρωπαικός" αυτός αέρας, έρχεται από τα βάθη των διευθυντηρίων της ΕΕ, που βεβαια δεν θ' αλλάξει ποτε, και βαζει φωτιά σε ότι μας έχει απομείνει όσο εμείς δεν κάνουμε οργανωμένα σαν κίνημα κάτι γι αυτό.
Και για να μην το ξεχάσω...Πριν ξεκινήσουμε με το κυρίως πιάτο, μήπως σας βρίσκονται πρόχειρα 3 ψωρο δισεκατομμύρια;

  "Δαίμονες και δαιμόνισσες

δαιμονίζονται στην ακτή

χαριεντίζονται μεταξύ τους

ετοιμάζουν τα νέα δαιμονάκια

που θα βασιλέψουν 

σ' αυτή τη γή

που είναι πια δική τους

Μακριά στον ορίζοντα

σε μια κόκκινη θάλασσα 

 μέσα σε ψεύτικους καπνούς

βυθίζεται ένα καράβι"

Μίλτος Σαχτούρης

ΥΓ: Στις μέρες που ακόμη και  πολιτικοί ηγέτες συγκρούονται ποιητικά κάπως πρέπει να κρατηθούμε κι εμείς οι καλλιτέχνες στο ύψος μας για να μη χάσουμε το κοινό μας και μας το πάρουν οι ποιητίζοντες:)

To δικαίωμα της αντίστασης του Έλληνα πολίτη…

Μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας συγκυβέρνησης ένα είναι βέβαιο, το βασικό μέλημα της ληστοσυμμορίας που ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης είναι να ξεπουλήσει, αφενός, ότι έχει και δεν έχει το δημόσιο και, αφετέρου, να βάλει χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιοκτησία των ελλήνων πολιτών. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα κληθεί να υπερασπιστεί ότι της έχει απομείνει. Όχι μόνο τη δουλειά και το πενιχρό μεροκάματο με το οποίο παλεύει να επιβιώσει, αλλά και την ιδιοκτησία που έτυχε να διαθέτει. Εκτός από την απόλυση και την ανεργία, ήδη ο εφιάλτης της αναγκαστικής κατάσχεσης ακόμη και του πιο πενιχρού περιουσιακού στοιχείου έχει ήδη στοιχειώσει τη μέση ελληνική οικογένεια.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (eurostat) σχεδόν το 70% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έφτασε να δαπανά περί το 40% των μηνιαίων οικογενειακών του εξόδων σε τραπεζικές υποθήκες και δάνεια, ενώ ένα ακόμη 35% πηγαίνει στην εφορία. Με το υπόλοιπο καλείται να τα φέρει βόλτα, όταν οι ανάγκες διατροφής της μέσης οικογένειας στην Ελλάδα απορροφούν πάνω από 30% των μηνιαίων οικογενειακών εξόδων.

Μπορεί να τα βγάλει πέρα κανείς υπό αυτές τις συνθήκες; Όχι. Όμως αυτό δεν πειράζει γιατί η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει μια νέα ευρύτερης κλίμακας φοροεπιδρομή με στόχο, όπως πάντα, την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν να βάλουν χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιωτική περιουσία. «Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η αναρχία με την σκόρπια ακίνητη ιδιοκτησία», έλεγε τις προάλλες ένας μεγαλοκαρχαρίας, από αυτούς που για χρόνια λυμαίνονται τις κρατικές εργολαβίες και συντηρούν τα χρεοκοπημένα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Θα φροντίσουν με την φορολογία και τις τράπεζες να ξεκληρίσουν την μικρή και μεσαία ιδιοκτησία στο όνομα της φοροδιαφυγής και της καταπολέμησης της αυθαιρεσίας. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία ισοδυναμεί με «αναρχία», αλλά οι πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες, οι αναπλάσεις ολόκληρων περιοχών με όρους σύγχρονων λατιφούντιων και φέουδων ιδιωτών επενδυτών και «εταιρειών ανάπτυξης», ισοδυναμεί με «εξορθολογισμό».

Με την τρόικα να ζητά άμεσα την ανάκληση της αναστολής κατασχέσεων, ή έστω την μη περαιτέρω ανανέωσή της πέραν του τέλους του τρέχοντος έτους, αλλά και με τις τράπεζες να δηλώνουν έτοιμες να διαχειριστούν τις χιλιάδες κατασχέσεις ακινήτων ανά μήνα, τα πράγματα είναι πια ξεκάθαρα. Άλλωστε η άναρχη και εκτεταμένη ιδιωτική μικρή και μεσαία ιδιοκτησία αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στην μετατροπή της Ελλάδας σε Ελ Ντοράντο Βιομηχανικών ΑΠΕ με αυθαίρετα αιολικά πάρκα και εκτάσεις επί εκτάσεων φωτοβολταϊκών. Μπορεί ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί ως αναπόφευκτη την ανεργία του ίδιου και των παιδιών του, να θεωρεί ότι μπορεί να ζήσει με τα μεροκάματα εξαθλίωσης για δουλειές χωρίς μέλλον, να μην τον νοιάζει και πολύ ο αναγκαστικός ξενιτεμός των παιδιών του στα σκλαβοπάζαρα του εξωτερικού, αλλά τώρα καλείται πια να υπερασπιστεί το ίδιο το σπίτι του, το χωράφι και το πατρικό του στο χωριό, τις ίδιες τις ρίζες του σ’ αυτόν τον τόπο όπου κάθε προσφερόμενος κάμπος, οροπέδιο, βουνοκορφή και ακτογραμμή πρόκειται να παραδοθεί σε αετονύχηδες για εκμετάλλευση με πρόσχημα την «ανάπτυξη». Υπάρχει ζωή, αν τα χάσουμε όλα αυτά;  

Βέβαια, το πότε θα αρχίσει η μαζική σφαγή είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Όχι τόσο του αυγουλομάτη πρωθυπουργού, αλλά των αφεντικών του από το εξωτερικό. Περιμένουν πότε και το τελευταίο κομπόδεμα των ελληνικών νοικοκυριών θα εξαντληθεί, πότε ο μέσος Έλληνας θα αναφωνήσει «τετέλεσται» σαν Χριστό πάνω στον σταυρό και τότε θα αρχίσει το μεγάλο πλιάτσικο. Μέχρι τότε ετοιμάζουν τον μηχανισμό, σφίγγουν τις βίδες της μέγγενης που ονομάζεται εφορία, λιτότητα, ανεργία οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση μήνα το μήνα, εθίζουν το θύμα τους στην μόνιμη παρουσία αποικιακών «συμβούλων» σαν τον Ράιχενμπαχ, ή σαν τον Φούχτεν, ώστε να συνηθίζει στην ιδέα ότι η χώρα είναι ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και επομένως δεν μπορεί να γίνει τίποτε χωρίς να το θελήσουν οι επικυρίαρχοι και παρατηρούν αντιδράσεις.

Να το δούμε πιο πρακτικά το όλο θέμα. Πόσοι από εμάς έχουμε την δυνατότητα να πληρώσουμε την εφορία φέτος; Με τα επίσημα στοιχεία πάνω από το 40% των φορολογουμένων δεν έχει την δυνατότητα να τακτοποιήσει τις οφειλές του στην εφορία. Η πραγματικότητα είναι ότι το ποσοστό αυτό είναι πολύ ψηλότερο, γιατί με την ανεργία, τις τραγικές μειώσεις του εισοδήματος στην πλειοψηφία των νοικοκυριών και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας έχει παρουσιαστεί κι ένα νέο είδος νεόπτωχου, αυτού που μπορεί να διαθέτει ακίνητη περιουσία και μάλιστα σχετικά σημαντική, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την καθημερινή του επιβίωση. Δεν σας απασχόλησε ποτέ το ερώτημα γιατί συνεχίζουν να επιβάλλουν φορολογικά μέτρα όταν ξέρουν ότι ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αδυνατεί να ανταποκριθεί; Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η διευκόλυνση. ‘Έως πότε; Τι θα γίνει όταν τον επόμενο χρόνο πολλαπλασιαστεί η οφειλή χάρις στις νέες φορολογικές απαιτήσεις; Κι όπως νομίζει ότι θα γλυτώσει, ή ότι κάπου εδώ θα σταματήσει αυτό το βιολί, είναι γιατί δεν έχει αντιληφθεί τι σημαίνει «πρωτογενές πλεόνασμα» στον κρατικό προϋπολογισμό σε συνθήκες τέτοιας ύφεσης και τέτοιας δημόσιας υπερχρέωσης. Όσο κυνηγάνε οι κυβερνώντες το «πρωτογενές πλεόνασμα» σ’ αυτές τις συνθήκες, οι φόροι και οι εκποιήσεις ποτέ δεν θα είναι αρκετοί.

Τι μπορεί να κάνει ο μέσος Έλληνας μπροστά στο άμεσο ενδεχόμενο να τα χάσει όλα; Μπορεί κάλλιστα να το αποδεχτεί ως αναπόφευκτο και να ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για άλλη γη. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη λύση: Να ασκήσει το δικαίωμά του στην αντίσταση, που αποτελεί μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας στην πράξη.

Τι σημαίνει αυτό; Φανταστείτε ότι κάποιος απειλεί την ζωή τη δική σας και των δικών σας, έχετε το δικαίωμα να αντισταθείτε σε μια τέτοια απειλή; Και βέβαια το έχετε, λέγεται δικαίωμα αυτοάμυνας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός που απειλεί τη ζωή σας είναι η ίδια η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της; Έχετε δικαίωμα αντίστασης και αυτοάμυνας; Οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας με κοινοβουλευτικό μανδύα ή χωρίς, ισχυρίζονται ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ασκούμενης βίας. Κι επομένως όταν απειλείται η ζωή του πολίτη από τις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης δεν έχει παρά να υποταχτεί, ή έστω να κινηθεί με βάση τη δικαιοσύνη. Η θεωρία αυτή δικαιολόγησε όλες τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να κυριαρχεί στις νομικές σπουδές και στις πρακτικές της διακυβέρνησης.

Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη ελέγχεται και μάλιστα στον βαθμό που ελέγχεται η δικαιοσύνη στα ανώτερα κλιμάκιά της στην Ελλάδα; Από πού ξεκινά και που τελειώνει το δικαίωμα στην αντίσταση ενός πολίτη, ιδίως όταν απειλείται η ίδια η ζωή του από την αυθαιρεσία της κυβέρνησης και του κράτους; Τις εποχές που το συνταγματικό δίκαιο αποτελούσε έναν από τους πιο σημαντικούς προμαχώνες της δημοκρατίας, η απάντηση στο ερώτημα αυτό ήταν απλή και διαυγής. Να τι έγραφε στα 1879 ένας από τους επιφανέστερους συνταγματολόγους της Ελλάδας, ο Θεόδωρος Φλογαίτης:

«Αυτή η φύσις, αυτό το αίσθημα της εαυτού σωτηρίας υπαγορεύει εις τον άνθρωπον την προστασίαν της ζωής και της ελευθερίας αυτού (του συνόλου των ατομικών ελευθεριών) κατά της παρανόμου επιθέσεως των άλλων. Αλλά το φυσικόν τούτο δικαίωμα καθιέρωσαν ως νόμιμον του πολίτου δικαίωμα και πάσαι αι ποινικαί νομοθεσίαι υπό το όνομα της αμύνης (ημέτερος ποινικός νόμος δια του αριθμού 99). Αλλ’ αν κατά παντός επιτρέπηται η άμυνα ως μέσον υπερασπίσεως των δικαίων ημών, επιτρέπεται και κατ’ εξουσίας ανόμως επιτιθεμένης. Η εξουσία, ως αντιπροσωπική της κοινωνίας αρχή, αντλούσα την ύπαρξιν και την δύναμιν αυτής εκ του μόνου του πολιτεύματος και των νόμων, είναι ώσπερ εικός σεβαστή, εν όσω εκπληροί τον εφ’ ω ετάχθη σκοπόν, εν όσω δηλονότι εν τω μέτρω της δυνάμεως αυτής προασπίζει τας ατομικάς του πολίτου ελευθερίας εμμένουσα εν τοις διαγραφομένοις αυτή ορίοις υπό του πολιτεύματος και των νόμων. Αλλ’ άμα εξερχομένη των ορίων τούτων, άμα αντιστρατευομένη εις τα υπαγορεύσεις του πολιτεύματος και των νόμων, αποβάλλει και το εξ αυτών αντλούμενον δικαίωμα της υπάρξεως αυτής ως εξουσίας και την δύναμιν αυτής, παρίσταται δε εις τους οφθαλμούς του πολίτου ως επιδρομεύς ληιζόμενος τα νόμιμα αυτού δικαιώματα. Εκ τούτου η ελευθερία της αντιστάσεως, άμυνα δηλαδή κατά παρανόμου επιθέσεως της αρχής.»

Και συνέχιζε:

«Αλλ’ η ατομική αύτη ελευθερία είναι και πλείστου αξία συμπληρωματική πολιτική ελευθερία, διότι συντελεί τα μάλιστα εις την εδραίωσιν των πολιτικών ελευθεριών, του νομίμου δηλονότι χειρισμού των συνταγματικών εξουσιών. Όταν εις την εξουσίαν διατελή εκ των προτέρων γνωστόν, ότι οι πολίται δεν θέλουσι καταβάλει φόρους μη νομίμως εψηφισμένους υπό της νομοθετικής εξουσίας, ότι δεν θέλουσι συγκατατεθη εις την άθεσμον αυτών σύλληψιν και φυλάκησιν, ότι θέλουσιν αποκρούσει την βίαν του χωροφύλακος προς παρμπόδισιν της ασκήσεως του εκλογικού αυτών δικαιώματος, δεν αποτολμά να προβή εις την επιζητουμένην απορρόφησην, ή, αν αποτολμήση, συνετίζεται εγκαίρως και υποστρέφει εις το σημείον της νομιμότητος… Δια της ενασκήσεως της ελευθερίας της αντιστάσεως δεν επιζητείται η ανατροπή των καθεστώτων ή η πτώσις της παρανόμου εξουσίας, αλλ’ η αποτυχία της κατά τινος του πολίτου ή ομάδος πολιτών δικαιώματος, ανήκοντος αυτοίς εκ του νόμου, επιθέσεως της εξουσίας, αθεσμίως ενεργούσης.»[1]

Με άλλα λόγια, το δικαίωμα της αντίστασης, ή αλλιώς – όπως το αναφέρει ο Φλογαίτης – η «ελευθερία της αντιστάσεως», είναι αναφαίρετο από κάθε μεμονωμένο πολίτη, ή ομάδα πολιτών. Πότε ασκείται; Όταν ο πολίτης νιώθει απειλή για την ζωή του από μια κυβέρνηση που αυθαίρετα νομοθετεί και εισπράττει φόρους, ασκεί καταστολή και ποινικοποιεί την διαμαρτυρία, ή την αδυναμία συμμόρφωσης με την αυθαιρεσία των κυβερνώντων. Όταν νιώθει ότι απειλείται όταν μια κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει όρια δικαίου και συνταγματικής τάξης. Όποιος απαρνηθεί το δικαίωμα αυτό, χάνει την ιδιότητα του πολίτη και μετατρέπεται σε υπεξούσιο, σε δούλο.

Ήδη από την εποχή του Τζον Λοκ ήταν καθαρό ότι «ούτε ο άνθρωπος, ούτε η κοινωνία έχουν την εξουσία να παραδώσουν την αυτοσυντήρησή τους, και συνεπώς και τα μέσα αυτοσυντήρησή τους, στην απόλυτη βούληση και την αυθαίρετη κυριότητα κάποιου άλλου^. Οποτεδήποτε κάποιος επιχειρήσει να τους υποδουλώσει, θα έχουν πάντοτε το δικαίωμα να διατηρήσουν ό,τι δεν έχουν την εξουσία να απεμπολήσουν και να απαλλαγούν από όσους παραβιάζουν αυτόν τον θεμελιώδη, ιερό και αμετάβλητο νόμο της αυτοσυντήρησης, για χάρη του οποίου εισήλθαν στην κοινωνία.»[2] Και σε κάποιο άλλο σημείο τόνιζε: «Αν ένας ληστής μπει βίαια στο σπίτι μου και την απειλή του μαχαιριού στο λαιμό μου με εξαναγκάσει να θέσω τη σφραγίδα μου σε έγγραφα που του εκχωρούν την περιουσία μου, θα του έδινε αυτό οποιοδήποτε νόμιμο τίτλο; Ακριβώς τέτοιο τίτλο, που αποσπάται με το ξίφος, έχει ο άδικος κατακτητής, όταν με εξαναγκάζει να υποταχθώ. Η αδικία και το έγκλημα είναι ταυτόσημα, είτε διαπράττονται από έναν εστεμμένο είτε από έναν μικροκατεργάρη. Ο τίτλος του εγκληματία και το πλήθος των ακολούθων του δεν διαφοροποιούν το έγκλημα, το κάνουν μόνο σοβαρότερο. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι μεγάλοι ληστές τιμωρούν τους μικρούς για να τους κρατούν υπάκουους, αλλά οι μεγάλοι ανταμείβονται με δάφνες και θριάμβους, διότι είναι πολύ μεγάλοι για τα αδύνατα χέρια της δικαιοσύνης σ’ αυτόν τον κόσμο και έχουν στην κατοχή τους την εξουσία που οφείλει να τιμωρεί τους εγκληματίες.»[3]

Υπάρχει διαφορά όταν οι κυβερνώντες είναι εκλεγμένοι και αυθαιρετούν ψηφίζοντας νόμους που παραβιάζουν ακόμη και το πιο στοιχειώδες δικαίωμα της αυτοσυντήρησης; Δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δεν έχει σημασία πόσα τυπικά δικαιώματα αναγνωρίζονται στους πολίτες και στο λαό. Κι όπως ο Ελβετός συνταγματολόγος Ντελόμ έλεγε χαρακτηριστικά: «Όμως όλα αυτά τα προνόμια του Λαού, εκτιμώμενα αυτά καθαυτά, δεν είναι παρά αδύναμες άμυνες ενάντια στην πραγματική δύναμη αυτών που κυβερνούν. Όλες αυτές οι διατάξεις, όλα αυτά τα αμοιβαία Δικαιώματα, προϋποθέτουν αναγκαστικά ότι τα πράγματα παραμένουν εντός της νόμιμης και καθιερωμένης πορείας τους: τι θα σήμαινε για την επιβίωση του Λαού, αν κάποτε ο Πρίγκιπας, ξαφνικά απελευθερωνόταν από όλους τους περιορισμούς και εγκαταλείποντας τις διατάξεις του Συντάγματος, δεν θα σεβόταν πλέον ούτε το πρόσωπο, ούτε την περιουσία των υπηκόων του και δεν θα έπαιρνε υπόψη του τις δεσμεύσεις του έναντι του Κοινοβουλίου του, ή επιχειρούσε να του επιβάλει την θέλησή του; Θα σήμαινε αντίσταση.»^[4]

Δεν έχει καμιά σημασία αν στη θέση του Πρίγκιπα υπάρχει μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί ως επιχείρημα νομιμοποίησης της αυθαιρεσίας και της απειλής που συνιστά για την αυτοσυντήρηση και την επιβίωση των πολιτών, την ψήφο τους ή την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Το δικαίωμα της αντίστασης είναι αναφαίρετο «φυσικό δικαίωμα» και ταυτίζεται με το δικαίωμα της αυτοάμυνας καθενός πολίτη. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο όταν υπάρχει τυπική κατάλυση δικαιωμάτων, αλλά ακόμη κι όταν – ιδίως όταν – ο νόμος και γενικά η δικαιοσύνη έχει αποξενωθεί από την λαϊκή θέληση. «Είναι πιθανό ότι σε καταστάσεις κρίσης και νομικής αστάθειας να έχουμε περισσότερους λόγους για να εφαρμοστεί ο νόμος αμείλικτα: θέλουμε το νόμο να αποκτήσει τη δύναμη που δεν έχει. Θέλουμε να ριζώσει στις συνήθειες του καθενός. Θέλουμε να δώσουμε στη νομική ζωή μας, μια για πάντα, κάποια προβλεψιμότητα. Ωστόσο, εξαρτάται από το είδος της κρίσης που αντιμετωπίζουμε. Στην πραγματικότητα, στο μυαλό μου, η αντίδρασή μας θα πρέπει να είναι ριζικά διαφορετική, αν η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι μια νομική αποξένωση, με άλλα λόγια, μια κατάσταση όπου ο νόμος δεν αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο μια πιστή έκφραση της βούλησης μας ως κοινότητα. Αντ 'αυτού, εμφανίζεται ως ένα σύνολο κανόνων ξένων ως προς τα δικά μας σχέδια και προγραμματισμό, το οποίο επηρεάζει τα πιο βασικά συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού που συμβαίνει να βρίσκεται υπό την επιβολή του. Εάν η νομική κρίση μας έχει να κάνει περισσότερο με αυτή την τελευταία κατάσταση, τότε φαίνεται να είναι άδικο να αντιμετωπιστούν όλες τις παραβιάσεις του νόμου όπως σαν να πρόκειται για άτομα που θέλουν να επωφεληθούν από τις προσπάθειες των άλλων. Αντίθετα, πολλές από αυτές τις παραβιάσεις θα μπορούσαν να είναι κατανοητές και, ενδεχομένως, αξιοσέβαστες αντιδράσεις που πραγματοποιούνται από ορισμένες ομάδες όταν αντιμετωπίζουν έναν νόμο που άδικα τις αγνοεί και τις αποκλείει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η έμφαση στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του νόμου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πράξη ακραίου δογματισμού – καθαρή αδικία – η οποία καταλήγει να γυρίζει το νόμο ανάποδα. Αντί για τη διάσωση εκείνων που είναι θύματα του νόμου, επιβάλλεται κανόνας που αποσκοπεί στην κακομεταχείριση τους…» Σε τέτοιες περιπτώσεις αποξένωσης του νόμου «τελευταίο καταφύγιο» των πολιτών είναι το δικαίωμα στην αντίσταση.[5]

Όταν ακούς σήμερα τους ντόπιους στα οροπέδια των Χανίων που περικλείονται από τις Σφακιανές Μαδάρες, που ποτέ κατακτητής δεν πάτησε, να λένε ότι μόνο με τα όπλα βρήκαν το δίκιο τους, όταν με κανέναν άλλο τρόπο, ή προσφυγή, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τις πολυεθνικές των ΒΑΠΕ (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) από το να τους κλέψουν τον αέρα, τον ήλιο, το νερό και τον τόπο τους, τότε ξέρεις πως δεν αργεί η ώρα που ο καθένας από εμάς, ο κάθε νοικοκύρης αυτού του τόπου θα κληθεί να απαντήσει. Θα επιτρέψει ο φοροεισπράχτορας, ο τραπεζίτης και ο επενδυτής να του στερήσουν τα λιγοστά του υπάρχοντα και έτσι να του στερήσουν το δικαίωμα στη ζωή, ή όχι; Οι ίδιες οι συνθήκες επιβάλουν να πούμε όχι. Είναι θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας, είναι το τελευταίο καταφύγιο της δημοκρατίας: η άσκηση του δικαιώματος της αντίστασης. Ένα δικαίωμα που ασκείται πιο αποτελεσματικά όταν ασκείται συλλογικά.

Σε συνθήκες όπου σου στερούν το δικαίωμα στην ζωή, στην αυτοσυντήρηση, στην περιουσία και στον τόπο σου, ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα της αντίστασης. Κι όσο το ξεπούλημα θα προχωρά, όσο οι κυβερνώντες και τα αφεντικά τους θα συνεχίζουν τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού, τόσο το δικαίωμα της αντίστασης θα γίνεται ολοένα και πιο καθολικό.

Πρώτο βήμα η οργάνωση στη γειτονιά με τρεις βασικούς στόχους:

(α) Την κοινωνική αλληλεγγύη με δεσμούς που δεν επιτρέπουν στην κοινωνία να γίνει υποχείριο της εντεταλμένης φιλανθρωπίας των κοινωνικών παντοπωλείων, των συσσιτίων και των άλλων εκδηλώσεων υπέρ των αναξιοπαθούντων. Συνεταιρισμοί, δίκτυα υποστήριξης και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά είναι η απάντηση του κινήματος αντίστασης.

(β) Συγκρότηση επιτροπών και ομάδων δράσης ανά γειτονιά ενάντια στις εφορίες και τις τράπεζες. Κανένας δεν πρέπει να χάσει το σπίτι του, ή να οδηγηθεί στην απόγνωση και την απελπισία επειδή χρωστάει. Το χρέος πρέπει να μεταφερθεί στην κυβέρνηση και στους τραπεζίτες με κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο.

(γ) Σχηματισμός ομάδων λαϊκής περιφρούρησης ανά γειτονία με σκοπό να μην επιτρέψουν να διαλυθούν οι συνοικίες από την έξαρση της εγκληματικότητας, αλλά και να μην γίνουν πεδία πρόσφορης δράσης φαιών ταγμάτων εφόδου με την κάλυψη του επίσημου κράτους και παρακράτους.

Για εμάς στο ΕΠΑΜ οι τρεις αυτές κατευθύνσεις που συμπυκνώνονται στο σύνθημα οργάνωση στην γειτονιά, αποτελούν την αιχμή του δόρατος για την δράση με απώτερο σκοπό την ανάδειξη ενός αυθεντικά παλλαϊκού κινήματος, που οφείλει να μετατρέψει το δικαίωμα της αντίστασης ως αφετηριακό παλμό του.

---

[1] Θεοδώρου Φλογαίτου, Εγχειρίδιον Συνταγματικού Δικαίου, Αθήνησι, 1879, σελ. 334-37.

[2] Τζον Λοκ, Δεύτερη Πραγματεία Περί Κυβερνήσεως (Μετάφραση, Πασχάλης Κιτρομηλίδης), Αθήνα: Γνώση, 1990, σ. 201-02.

[3] Στο ίδιο, σ. 225-26.

[4] Jean Louis de Lolme, The constitution of England; or, An account of the English government, Halifar, 1822, σ. 295.

[5] Roberto Gargerella, The Last Resort: The Right of Resistance in Situations of Legal Alienation, Yale Law School Legal Scholarship Repository, Yale Law School, 1/1/2003.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Οι μάσκες έπεσαν... τα πάντα στις τράπεζες, αφήστε τα κράτη και τους λαούς στην τύχη τους...

Άρθρο του Δημήτρη Καζάκη

Τι θα λέγατε αν κάποιοι αποφάσιζαν -- και μάλιστα ερήμην σας -- να διαθέσουν ολόκληρο το εισόδημά σας για να τροφοδοτήσουν με κεφάλαια τις τράπεζες; Θα λέγατε μπράβο, μεγάλη επιτυχία, σωθήκαμε; Μάλλον όχι. Εκτός κι αν ψάχνετε εναγωνίως για εισιτήριο στο Δαφνί. Τότε γιατί θα πρέπει να θεωρήσουμε θετική την έκβαση της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης στις 29/6 που αποφάσισε ακριβώς αυτό; Μήπως θέλουν να μας τρελάνουν;

Ας προσέξουμε λίγο να δούμε τι συμφώνησαν οι ηγέτες της ευρωζώνης:

• Έως το τέλος του 2012 θα δημιουργηθεί ένας ενιαίος εποπτικός μηχανισμός υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην δικαιοδοσία του οποίου θα περάσουν όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες.
• Μετά την δημιουργία αυτού του μηχανισμού ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης θα μπορεί να διοχετεύει απευθείας κεφάλαια στις ευρωπαϊκές τράπεζες.
• Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της Ισπανίας θα αρχίσει σύμφωνα με ορισμένους κανόνες, π.χ. τα κεφάλαια παρέχονται από το ΕΤΧΣ μέχρις ότου καταστεί διαθέσιμος ο ΕΜΣ. Στη συνέχεια θα μεταφερθούν στον ΕΜΣ χωρίς καθεστώς προτεραιότητας.
• Συμφωνήθηκε επίσης ότι τα κεφάλαια ΕΤΧΣ/ΕΜΣ μπορούν να χρησιμοποιούνται με ευελιξία για την αγορά ομολόγων από τα κράτη μέλη τα οποία τηρούν: τις οικείες ανά χώρα συστάσεις, τις λοιπές δεσμεύσεις, περιλαμβανομένων των χρονοδιαγραμμάτων, δυνάμει του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και της διαδικασίας μακροοικονομικών ανισορροπιών.

Τέλος, οι ηγέτες της ευρωζώνης ανάθεσαν στην Ευρωομάδα να εφαρμόσει τις αποφάσεις αυτές μέχρι τις 9 Ιουλίου 2012.

Αυτό που ακολούθησε είναι απολύτως γνωστό και προβλέψιμο από τις προηγούμενες συνόδους κορυφής όπου επιβεβαιωνόταν για μια ακόμη φορά η "ισχυρή δέσμευση" των ηγετών της ευρωζώνης να αντιμετωπίσουν υποτίθεται την κρίση. Στην αρχή ακολουθεί μια τεχνητή ευφορία στις αγορές, που στην γλώσσα των επενδυτών ονομάζεται ανατιμητική κερδοσκοπία και η οποία κρατά ένα, δύο ή τρία εικοσιτετράωρα. Κατόπιν αρχίζει ξανά να κυριαρχεί η καθοδική τάση στις αγορές, δηλαδή η υποτιμητική κερδοσκοπία. Το ίδια συνέβη και μ' αυτή την σύνοδο.

Από την άλλη, είχαμε επίσης τις γνωστές από το παρελθόν θριαμβολογίες για τα αποτελέσματα της συνόδου. Το τι ανοησία ειπώθηκε από τα μέσα μαζικής εξαχρείωσης, αλλά και τα πολιτικά κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, δεν λέγεται. Υποτίθεται ότι οι ευρωκρατούντες μεταμελήθηκαν και επιτέλους ανένηψαν ώστε να σταματήσουν να πιέζουν τις χώρες και τους λαούς με μνημόνια. Δεν είδατε, μας έλεγαν, που η Ισπανία και η Ιταλία κατόρθωσαν να πάρουν τα κεφάλαια που ζήτησαν, χωρίς μνημόνια και τα ρέστα; Μάλιστα, είχαμε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει στην τριανδρία της συγκυβέρνησης να διεκδικήσει και για την Ελλάδα τα "οφέλη" της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Φυσικά, τίποτε απ' όλα αυτά δεν είναι αλήθεια. Στην Δήλωση της Διάσκεψης Κορυφής της Ευρωζώνης αναφέρεται ότι "ο ΕΜΣ θα μπορούσε, κατόπιν αποφάσεως, να έχει τη δυνατότητα άµεσης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Αυτό θα υπόκειται στις κατάλληλες προϋποθέσεις, µεταξύ των οποίων η συµµόρφωση προς τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, οι οποίες θα είναι συγκεκριµένες για κάθε ίδρυµα, τοµέα ή οικονοµία, και θα διατυπωθούν τυπικά σε µνηµόνιο συµφωνίας." Επομένως, το κουστουμάκι δεν το αποφεύγει κανένας που θα κάνει το λάθος να ζητήσει κεφάλαια από τον ΕΜΣ.

Επίσης, πάλι στην Δήλωση της Διάσκεψης Κορυφής της Ευρωζώνης διαβάζουμε τα εξής: "Επιβεβαιώνουµε την ισχυρή δέσµευσή µας να πράξουµε παν αναγκαίον για να

διασφαλίσουµε τη χρηµατοπιστωτική σταθερότητα της ευρωζώνης, χρησιµοποιώντας

ειδικότερα τα υφιστάµενα µέσα ΕΤΧΣ/ΕΜΣ µε ευέλικτο και αποτελεσµατικό τρόπο, ώστε να σταθεροποιηθούν οι αγορές των κρατών µελών που τηρούν τις ανά χώρα συστάσεις και τις λοιπές δεσµεύσεις τους, περιλαµβανοµένων των σχετικών χρονοδιαγραµµάτων, δυνάµει του Ευρωπαϊκού Εξαµήνου, του Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και της διαδικασίας µακροοικονοµικών ανισορροπιών. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να αποτυπωθούν σε µνηµόνιο συµφωνίας."

Καταλάβατε; Τα εργαλεία και τα χρηματοδοτικά μέσα της ευρωζώνης θα χρησιμοποιούνται μόνο και εφόσον οι χώρες που τα έχουν ανάγκη θα τηρούν τις δεσμεύσεις που τους επιβάλουν οι ευρωκράτες, που θα αποτυπώνονται σε "μνημόνιο συμφωνίας". Δίχως κουστουμάκι ραφής Μέρκελ, Σόιμπλε, Μπαρόζο και λοιπής συμμορίας δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει "βοήθεια".

Άλλωστε τις επόμενες ημέρες είδαμε να καταφθάνουν στην Ισπανία και στην Κύπρο, που ζήτησαν επίσημα βοήθεια από τον μηχανισμό της ευρωζώνης, οι πολυμελείς ομάδες της τρόικας για να αποτιμήσουν τις οικονομίες τους και να κόψουν κουστουμάκια για τους λαούς τους.

Ωστόσο, η μεγάλη μεταβολή που έγινε με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής αφορούσε στις τράπεζες. Τέθηκαν οι βάσεις δημιουργίας ενός ενιαίου τραπεζικού χώρου υπό την εποπτεία ενιαίου μηχανισμού, όπου η ΕΚΤ θα παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο μηχανισμός αυτός θα αποφασίζει ποια, ή ποιες τράπεζες πάσχουν και έχουν ανάγκη από κεφάλαια και έπειτα θα προχωρά η ανακεφαλαιοποίηση με χρηματοδότηση από το ΕΤΧΣ και το ΕΜΣ.

Αυτό που αξίζει να διευκρινίσουμε πριν και πρώτα απ' όλα είναι το εξής: Μέχρι την τελευταία σύνοδο κορυφής το ΕΤΧΣ και ο ΕΜΣ με την προίκα από 500 δις ευρώ εγγυήσεις, που θα μπορούν αν απαιτηθεί να φτάσουν στα 750 δις ευρώ, είχε σαν στόχο την στήριξη των κρατών που κινδύνευαν από χρεοκοπία. Με άλλα λόγια, τυπικά για την ευρωζώνη υπερίσχυε η αρχή της διάσωσης των κρατών από την κρίση χρέους. Βέβαια, ο τρόπος που το έκαναν οι ευρωκράτες διαμέσου της τρόικας και των μηχανισμών στήριξης κάθε άλλο παρά για διάσωση των κρατών επρόκειτο. Αφορούσε, διαμέσου των κρατών, την διάσωση των δανειστών, των τραπεζών και των αγορών κεφαλαίου, θανατώνοντας λαούς και ξεπουλώντας χώρες. Όπως άλλωστε το βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια και πλέον.

Τώρα, όμως, με τις αποφάσεις της ευρωσυνόδου οι προφάσεις εγκαταλείφθηκαν. Δεν είναι η διάσωση των κρατών που αποτελεί πρώτη προτεραιότητα, αλλά η διάσωση των τραπεζών. Και για τον σκοπό αυτό αποφάσισαν να ρίξουν ότι έχουν και δεν έχουν από διαθέσιμα και μηχανισμούς στην ευρωζώνη. Τι θα απογίνουν τα κράτη, ειδικά εκείνα που βρίσκονται υπό χρεοκοπία, ή έστω αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα αναχρηματοδότησης του χρέους τους; Κανείς δεν γνωρίζει πια. Αφήνονται στην τύχη τους. Διότι η πρόβλεψη που υπάρχει στην απόφαση για αξιοποίηση των κεφαλαίων του ΕΤΧΣ και του ΕΜΣ για αγορές ομολόγων είναι τουλάχιστον αστεία και χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα, μιας και απαιτούνται τρελά ποσά μόνο για την αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους της Ιταλίας. Πώς μπορούν να βρεθούν τα κεφάλαια αυτά και παράλληλα να τροφοδοτηθούν με κεφάλαια και οι τράπεζες;

Επιπλέον, οι αποφάσεις της συνόδου δεν ξεκαθαρίζουν τι θα γίνει όταν ο ενιαίος εποπτικός μηχανισμός του τραπεζικού συστήματος κρίνει ότι κάποιες τράπεζες χρειάζονται κεφάλαια. Πώς θα κινηθεί η διαδικασία; Από τον εποπτικό μηχανισμό και την ΕΚΤ, ή την κυβέρνηση του κράτους μέλους; Οι προτάσεις της Κομισιόν μιλούν για αυτόματη διαδικασία που αφήνει έξω τα κράτη μέλη. Έτσι ο ευρωμηχανισμός θα αποφασίζει ποια ή ποιες τράπεζες χρειάζονται κεφάλαια, θα κινεί την διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης και τα κράτη-μέλη θα φορούν στους λαούς τους το κοστουμάκι των δεσμεύσεων και των μνημονίων που θα συνοδεύουν την όλη διαδικασία.

Έχει επίσης ενδιαφέρον να τεθεί το εξής ερώτημα: Τώρα με τον ενιαίο τραπεζικό χώρο της ευρωζώνης, έχει καθόλου νόημα ο δημόσιος έλεγχος των τραπεζών; Θα μπορεί ένα κράτος να ελέγξει τις τράπεζες στο έδαφός του για καταχρηστικές ή άλλες πρακτικές; Θα μπορεί να τις θέσει υπό εκκαθάριση για να διαπιστωθεί η καθαρή θέση τους; Θα μπορεί να παρέμβει στην μετοχική σύνθεση των τραπεζών ως αντάλλαγμα των επιδοτήσεων που έχουν λάβει μέχρι τώρα οι τράπεζες από τον κρατικό προϋπολογισμό; Όχι βέβαια. Όχι ότι συνέβαινε μέχρι σήμερα, αλλά τουλάχιστον τα κράτη είχαν την ευχέρεια να απαιτήσουν κάποια από αυτά. Τώρα με τον ενιαίο τραπεζικό χώρο, όλα όσα αφορούν τον δημόσιο έλεγχο της τραπεζικής πρακτικής αφαιρούνται από την δικαιοδοσία του κράτους μέλους και μετατίθενται πρωτίστως στα κεντρικά εποπτικά όργανα της ευρωζώνης.

Είναι τυχαίο που οι αποφάσεις αυτές παίρνονται αυτή την εποχή που αποκαλύφτηκε το σκάνδαλο χειραγώγησης των παραγώγων σε libor, όπου φέρεται να έχει πρωταγωνιστήσει εκτός από την Barclays και η Citigroup, η Deutsche Bank, η  HSBC Holdings και η UBS. Και μιλάμε απλά για την κορυφή του παγόβουνου. Είναι τυχαίο που καθώς αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο η ασυδοσία και η κερδοσκοπική μανία των τραπεζών η οποία δεν σταματά πουθενά, οι ευρωπαίοι ηγέτες αποφασίζουν να τις διαφυλάξουν από οποιαδήποτε πιθανότητα διεξοδικής έρευνας στα πεπραγμένα τους από τα κράτη και τις κυβερνήσεις, μεταφέροντας την εποπτεία τους σε υπερκρατικό επίπεδο στην ευρωζώνη.

Την ίδια ώρα οι τράπεζες αποκτούν πρόσβαση στην χρηματοδοτική προίκα του ΕΤΧΣ και του ΕΜΣ. Ποιος εγγυάται αυτή την προίκα; Μα οι κρατικοί προϋπολογισμοί των κρατών μελών, δηλαδή τα λεφτά των φορολογουμένων. Αν σκεφτούμε ότι οι ανάγκες αναχρηματοδότησης των ευρωπαϊκών τραπεζών ξεπερνούν κατά πολύ τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, τότε καταλαβαίνουμε ότι με τον τρόπο αυτό τίθενται σε κίνδυνο όλοι οι προϋπολογισμοί της ευρωζώνης.

Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι το δημόσιο χρέος όλων των κρατών μελών της ευρωζώνης φτάνει στα 8,5 τρις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2012, ή το 90% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Οι ανάγκες αναχρηματοδότησης αυτού του χρέους κινούνται κατ' ελάχιστο στα 2 τρις ευρώ σε ετήσια βάση. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΚΤ του Μαΐου 2012, έχουν συνολικές υποχρεώσεις αξίας 34,8 τρις ευρώ, που αντιστοιχεί περίπου στο 370% του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης. Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών για να είναι αυτές ασφαλείς θα πρέπει να βρίσκεται στο 10% των συνολικών τους υποχρεώσεων. Αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έχουν στοιχειώδη κεφαλαιακή επάρκεια θα πρέπει να διαθέτουν 3,48 τρις ευρώ και σύμφωνα με τους ισολογισμούς τους διαθέτουν 2,25 τρις ευρώ σε κεφάλαια και αποθεματικά. Μόνο από τις ανάγκες κεφαλαιακής επάρκειας, οι ευρωπαϊκές τράπεζες χρειάζονται συνολικά 1,23 τρις ευρώ σε πρόσθετα κεφάλαια. Αν προσθέσουμε σ' αυτά και περίπου 3,7 τρις ευρώ σε ζημιές από πράξεις αναχρηματοδότησης στις αγορές τίτλων κάθε χρόνο, τότε οι συνολικές ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών ανέρχονται σε 4,93 τρις ευρώ. Όσο περίπου το 52% του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης. Ποιος μηχανισμός μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος τροφοδοσίας με κεφάλαια; Είναι ένα ερώτημα που κανείς δεν τολμά να θέσει.

Οι αποφάσεις της συνόδου αποτελούν ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα στο βάθεμα των διαδικασιών χρεοκοπίας στην ευρωζώνη. Μια χρεοκοπία που αρχίζει να παίρνει χαρακτήρα χιονοστιβάδας για κράτη-μέλη και τράπεζες. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσιών και εποπτικών μηχανισμών σε υπερκρατικό επίπεδο στην ευρωζώνη, όχι μόνο θα βαθαίνει την χρεοκοπία, αλλά θα την διαχέει σ' όλα τα επίπεδα αγκαλιάζοντας, αργά ή γρήγορα, το σύνολο των κρατών-μελών. Η πορεία προς την "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση" από εδώ και μπρος συνδέεται με έναν πρωτοφανή ολοκληρωτισμό υπέρ των αγορών και των τραπεζών, όπου οι λαοί θα κληθούν να την τσακίσουν πριν προλάβει αυτή και επιστρέψει την Ευρώπη σ' έναν νέο μεσαίωνα, σε μια νέου τύπου φεουδαρχία.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 8/7/2012

Ελλάδα: Φεουδαρχική κατοχή 2012

Του Χρήστου Γιαννίμπα

Ένας 70χρονος (συνταξιούχος οικοδόμος) αυτοκτονεί πηδώντας από το μπαλκόνι στο κενό. Λίγα λεπτά πριν ο δικαστικός κλητήρας του κοινοποιούσε την έξωση γιατί δεν είχε πληρώσει κάποια ενοίκια. Ευτυχώς τα κανάλια δεν ήταν εκεί να αποθανατίσουν τη στιγμή. Ευτυχώς δεν υπήρχε ούτε ερασιτεχνικό βίντεο. Ευτυχώς γιατί τα τηλεοπτικά μέσα θα μας μετέδιδαν (και μάλιστα σε επαναλήψεις) την αυτοκτονία. Άλλωστε τους περισσεύει και η...

απανθρωπιά και η σκοπιμότητα. Για να καλύψουν την πρώτη βάζουν ένα μικρό γκρίζο κύκλο που υποτίθεται αφήνει αθέατο το αίμα και το πρόσωπο. Είναι το φύλλο συκής που καλύπτει τη γυμνή απανθρωπιά τους και ταυτόχρονα καθησυχάζει τη συνείδηση του ΕΣΡ. Για την δεύτερη δεν χρησιμοποιούν τίποτα. Η σκοπιμότητα επιβάλλει να συνηθίσουμε και εν τέλει να αποδεχτούμε ως φυσιολογικό το θέαμα που μας δείχνουν.

Ο 70χρονος ήταν ο πατέρας μας, ο παππούς μας. Χθες ήταν ο ξάδελφος μας για χρέη. Προχθές ο θείος μας . Κι αυτός για χρέη. Την προηγούμενη εβδομάδα ο κολλητός μας. Τον προηγούμενο μήνα ο κουμπάρος μας και λίγο παλιότερα ο γείτονάς μας. Αύριο σειρά έχει το παιδί μας. Κι εμείς; Εμείς ποια συνηθίσαμε και το θεωρούμε φυσιολογικό. Γι’ αυτό:

«Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ

τσιγάρο πρέφα και καφέ

Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ»

Κοντεύουν τις 3.500 οι «οικονομικές» αυτοκτονίες (αν δεν τις ξεπέρασαν κιόλας). Και μάλιστα είμαστε και «τυχεροί» που είναι μόνο τόσοι, όπως μας εξηγούσε πριν λίγες ημέρες σε μια ομήγυρη καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο. Για φανταστείτε η Ελλάδα να είχε άλλο κλίμα και όχι αυτό το μοναδικό και αξιοζήλευτο που έχει. Οι Έλληνες να είχαν άλλη ψυχοσύνθεση και όχι «έξω καρδιά». Θα είχαν ξεπεράσει τις 10.000 οι αυτοκτονίες. Ευτυχώς ο «Θεός της Ελλάδας» (ο πρωτομάστορας που λέει κι ο ποιητής), φρόντισε για μας. Γι’ αυτό:

«Κι εμείς οι άλλοι, μα το ναι

κάνουμε πάρτι ρεφενέ

Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ»

Αχ καλέ μου Κώστα Χαντζή, που να φανταστούμε όταν μας τραγουδούσες τους στίχους της Σώτιας Τσώτου, πως θα ερχόταν εποχή που ο «κάποιος στην άκρη του γκρεμού» που «κοιτάει το τέλος τ’ ουρανού» και «μονάχος του πεθαίνει» δεν θα ήταν ένας, ούτε δύο αλλά χιλιάδες. Υποθέταμε πως η Σώτια (που ο θάνατός της πριν λίγους μήνες μας άφησε όλους φτωχότερους), όταν εμπνεόταν τους στίχους αυτούς στην απομόνωση που την είχε η χούντα, είχε στο μυαλό της την εκτέλεση του πατέρα της (Γιώργου Κρανιώτη) από τους Γερμανούς μπροστά στο σπίτι τους και την πυρπόλησή του για να μείνουν στο δρόμο. Τότε είμαστε νέοι, δεν ξέραμε καν πως ακόμα και η αυτοκτονία για χρέη δεν σε απαλλάσσει απ’ αυτά. Συνεχίζεις να χρωστάς ακόμα και πεθαμένος. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως οι τραπεζίτες είναι εξ ίσου «Γερμανοί». Βέβαια στο σχολείο μας είπαν πως η φεουδαρχία πέθανε πριν πάρα πολλά χρόνια. Δεν μας είπαν όμως πως για τις τράπεζες οι φεουδαρχικές σχέσεις ζουν και βασιλεύουν.

Φεουδαρχική σχέση τράπεζας – δανειολήπτη.

Κάποιος στην Ελλάδα (γενικότερα στην Ευρώπη) δανείστηκε με υποθήκη ένα ακίνητο. Το ίδιο έκανε και ένας Αμερικανός. Καπιταλισμός στην Ευρώπη, καπιταλισμός και στις ΗΠΑ. Τράπεζες και τραπεζίτες στην Ευρώπη, τράπεζες και τραπεζίτες και στις ΗΠΑ. Μέχρις εδώ ήταν οι ομοιότητες. Πάμε τώρα στην τεράστια ποιοτική διαφορά και δεν εννοώ επιτόκια κλπ. (Οι αριθμοί παρατίθενται χάριν της συζήτησης και παρακαλώ επικεντρώστε την προσοχή σας όχι σ’ αυτούς αλλά στην ουσία της ποιοτικής διαφοράς).

Ο Γιάννης (ο Έλληνας) δανείστηκε 400.000 με υποθήκη ένα ακίνητο (έστω οικία ή κατάστημα ισόποσης αξίας). Το ίδιο έκανε και ο John (ο Αμερικάνος). Για 3 – 4 χρόνια τα πράγματα πάνε κατ’ ευχή. Γιάννης και John αποπληρώνουν 50.000 και μένουν 350.000 για αποπληρωμή. Κάποια στιγμή οι δουλειές δεν πάνε καλά ή απολύονται (και μένουν άνεργοι) ή ακόμα χειρότερα καλημέρα κρίση. Γιάννης και John δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειο. Αυτό μπαίνει σε καθυστέρηση, γίνεται ληξιπρόθεσμο και τελικά καταγγέλλεται από την τράπεζα. Η κρίση όμως έχει πλήξει και τις αξίες (τιμές) των ακινήτων που έστω είναι πλέον 200.000 (από 400.000 πριν την κρίση). Οι τράπεζες (σε Ελλάδα και ΗΠΑ) τελικά «παίρνουν» το σπίτι (το βγάζουν στο σφυρί). Γιάννης και John έχουν χάσει τις 50.000 που ήδη έχουν καταβάλει και βέβαια το σπίτι τους. Από το σημείο αυτό και μετά εμφανίζεται η ποιοτική διαφορά. Προσέξτε.

Στις ΗΠΑ (τη μητρόπολη του καπιταλισμού) η ευθύνη του John σταματά όταν η τράπεζα του πάρει το ακίνητο. Δεν μπορεί να του πάρει τίποτε άλλο. Αυτό το ακίνητο ήταν υποθήκη, αυτό παίρνει και πάπαλα. Τελεία και παύλα. Αν η τράπεζα δάνεισε ποσό λίγο μικρότερο, ίσο ή μεγαλύτερο από την αξία του ακινήτου, αν δεν υπολόγισαν την κρίση, αν και αν και αν … Ας πρόσεχαν. Η ευθύνη (εκτός του John που χάνει τις 50.000) βαραίνει και την τράπεζα που χάνει (400.000 το δάνειο – 50.000 οι πληρωμές του John – 200.000 η πώληση του ακίνητου =) 150.000

Παρένθεση. Πέρυσι προβλήθηκε μια ταινία (ανάλαφρη κομεντί) με τίτλο «Υπόθεση Larry Crowne». Ο Larry, τον υποδύεται ο (πάντα καλός) Tom Hanks (που σκηνοθετεί και την ταινία), λόγω της κρίσης χάνει τη δουλειά του και υπό την απειλή της τράπεζας να του πάρει το σπίτι του (που έχει με δάνειο) προσπαθεί να βρει δουλειά. Ταυτόχρονα παρακολουθεί μαθήματα οικονομικών (σε άλλο μάθημα διδάσκει η καθηγήτρια Julia Roberts). Κάποια στιγμή διαπιστώνει πως η τρέχουσα αξία του σπιτιού του είναι πολύ μικρότερη από το υπόλοιπο του δανείου προς την τράπεζα. Φυσικά κάνει την λογική και αυτονόητη κίνηση. Πηγαίνει στην τράπεζα και δίνει τα κλειδιά του σπιτιού του στην εμβρόντητη υπάλληλο αφήνοντάς την σύξυλη. Αυτά (εκτός σινεμά) γίνονται και στην ζωή στην «κομμουνιστική» Αμερική. Γιατί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχουμε φεουδαρχία.

Επανέρχομαι στο Γιάννης μας. Έχει ήδη πληρώσει 50.000 και έχει ήδη χάσει και το ακίνητό του όπως και ο John. Η ευθύνη όμως του Γιάννη, σε αντίθεση με τον John, δεν σταματά εδώ. Συνεχίζει να χρωστά τις υπόλοιπες 150.000 και αν δεν έχει να τις δώσει (που προφανώς δεν έχει) η τράπεζα και οι καλοί μας τραπεζίτες θα του ξεπουλήσουν το μαγαζί του κι αν δεν έχει μαγαζί (ή έχει και δεν φτάνει) θα ξεπουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα τη γυναίκα του, τα παιδιά του και το κατοικίδιό του (σκυλί, γάτα, καναρίνι οτιδήποτε). Ο Γιάννης μένει όχι μόνο άφραγκος αλλά κυριολεκτικά στους πέντε δρόμους. Αν μάλιστα έχει και μερικές επιταγές που ύστερα από όλα αυτά προφανώς θα «σκάσουν», θα καταλήξει στην φυλακή (η ακάλυπτη επιταγή είναι και ποινικό αδίκημα). Θέλει μεγάλη φαντασία ή εγκεφαλογράφημα για να δει κανείς πως η αυτοκτονία έχει ήδη φωλιάσει στο μυαλό του Γιάννη;

Δάνεια recourse και non recourse

Τα δάνεια στην Αμερική, όπως του John στο παράδειγμα, είναι non recourse (όπως τα λένε οι οικονομολόγοι). Η ευθύνη είναι κυρίως των τραπεζών. Αυτές είναι που πρέπει να σταθμίσουν (αυτή  άλλωστε είναι η δουλειά τους), εκτός από το αυτονόητο ετήσιο εισόδημα του δανειολήπτη, πόσο αξίζει το ακίνητο ώστε να δώσουν τέτοιο ποσό δανείου που να αντιστοιχεί σε μέρος μόνο του ακινήτου. Δηλαδή η τράπεζα «δένεται» κυρίως με το ακίνητο. Αν τώρα ο δανειολήπτης δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο η τράπεζα παίρνει το ακίνητο και η ευθύνη του δανειολήπτη σταματά εκεί. Στην Ευρώπη και βέβαια στην Ελλάδα, τα δάνεια είναι recourse. Το δάνειο ναι μεν είναι συνδεδεμένο με το ακίνητο αλλά την τράπεζα δεν την ενδιαφέρει πρωτίστως η αξία του ακινήτου. Κι αυτό γιατί κι αν ακόμα η αξία είναι ή γίνει μικρότερη (λόγω κρίσης, παλαιότητας, σεισμού, φωτιάς κλπ), η τράπεζα έχει δεμένο χειροπόδαρα το δανειολήπτη. Θα τον κυνηγά μέχρι δευτέρας παρουσίας και όπως είπαμε δεν αρκείται μόνο στο συγκεκριμένο ακίνητο αλλά σε οποιαδήποτε περιουσιακή αξία (κινητή ή ακίνητη) του δανειολήπτη. Είναι πρόδηλο πως η σχέση αυτή είναι κυριολεκτικά μια φεουδαρχική σχέση με τεράστιες και πολλαπλές επιπτώσεις. Κοινωνικές και οικονομικές ακόμα και για μη δανειολήπτες. Οι τράπεζες φυσικά επιδιώκουν το κέρδος. Δεν είναι φιλανθρωπικά ή πατριωτικά ιδρύματα. Όταν όμως δανείζουν βασιζόμενες κυρίως στην φεουδαρχική δέσμευση του δανειολήπτη και όχι αποκλειστικά και μόνο στο πάγιο και την αξία του, η συνέπεια είναι να δανείζουν «αβέρτα κουβέρτα». Τις συνέπειες αυτής της τακτικής πληρώνουμε όλοι (δανειολήπτες και μη) σήμερα. Προσοχή. Δεν λέω πως πληρώνουμε μόνο αυτές τις τακτικές, ούτε ότι είναι το μεγαλύτερο κουσούρι του τραπεζικού συστήματος. Λέω πως είναι ένα τεράστιο ζήτημα που επηρεάζει όλους μας και που με τραγικό τρόπο επαληθεύεται σήμερα. Δεν μπορεί να ξεχάσατε την «απλοχεριά» και «γενναιοδωρία» των τραπεζών να δίνουν δάνεια υποθηκεύοντας το μέλλον των δανειοληπτών (κατ’ επέκταση το μέλλον όλων μας) και όχι πρωτίστως και κυρίως το (όποιο) ακίνητο. Τι θα γινόταν αν τα δάνεια στην Ελλάδα ήταν non recourse; Δεν θα φούσκωναν οι τιμές διαφόρων assets. Τα δάνεια θα ήταν ποιο μετρημένα αλλά πολύ καλύτερης ποιότητας. Οι τιμές των παγίων θα ήταν πολύ ποιο ρεαλιστικές. Το σπουδαιότερο, η ευθύνη δεν θα ήταν αποκλειστικό φορτίο του δανειολήπτη με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες.

Εμείς δεν φταίμε;

Φταίμε, γιατί πιστέψαμε αυτούς που εκλέγουμε για κυβερνήτες ενώ μας πουλούσαν φύκια (διάβαζε πυραμίδα αναδιανομής των δανεικών), για μεταξωτές κορδέλες (διάβαζε ανάπτυξη).

Φταίμε, γιατί δεν μελετήσαμε τον Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ ώστε να ξέρουμε πως «Η μόνη λειτουργία των οικονομικών προβλέψεων είναι ότι κάνουν την αστρολογία να φαίνεται αξιοπρεπής».

Φταίμε, γιατί πιστέψαμε στον Παπανδρέου και πως «λεφτά υπάρχουν». Πιστέψαμε λίγο ποιο πριν τον Καραμανλή που στην επιστολή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (για τις πρόωρες εκλογές), τον διαβεβαίωνε (μαζί κι εμάς) πως:  «η Χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη, πλην όμως ευοίωνη καμπή», «το δημοσιονομικό έλλειμμα παρουσίασε θεαματική βελτίωση» και «Η Ελλάδα απέκτησε, σε ευρωπαϊκό αλλά και στο γενικότερο διεθνές επίπεδο, την οικονομική –και όχι μόνον– αξιοπιστία που της αρμόζει».

Φταίμε, γιατί πιστέψαμε Αλογοσκούφη και Παπαθανασίου, πως πέτυχαν «την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών», πως «η Οικονομία μας άλλαξε ρότα. Ξέφυγε από τον κάβο της δημοσιονομική εκτροπής». Πως «η κρίση είναι εισαγόμενη» κλπ.

Φταίμε, γιατί από πολίτες μετατραπήκαμε σε καταναλωτές. Φταίμε, γιατί ανταλλάξαμε το «αγοράζω ότι είμαι» με το «είμαι ότι αγοράζω». Φταίμε, γιατί από καταναλωτές της πραγματικότητας μετατραπήκαμε σε καταναλωτές της δυνατότητας. Φταίμε, γιατί η αξία χρήσης (σε μεγάλο βαθμό) έπαψε να είναι βασικό κριτήριο των αγορών μας.

Φταίμε, γιατί τους δώσαμε τη δυνατότητα να μας τιμωρήσουν ξανά και ξανά και ξανά.

Και τώρα τι κάνουμε;

Να πληρώσουμε με τη ζωή μας το φταίξιμο; Μας αξίζει η θανατική ποινή κι αν ακόμα αποδεχτούμε την «λογική» Πάγκαλου («μαζί τα φάγαμε») για τα παραπάνω φταιξίματα μας; Και οι τράπεζες; Είναι αθώες του αίματος; Ναι, μας λέει ο νομοθέτης. Είναι αθώες και το φταίξιμο είναι αποκλειστικά του δανειολήπτη (ούτε καν «λογική» του Πάγκαλου). Ο δανειολήπτης, ως κοινωνική μονάδα θα πληρώσει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θα πληρώσει ξανά αυτά που είχε πριν πληρώσει για να πάρει σύνταξη. Θα πληρώσει για τις καταθέσεις όλων μας κι αν ακόμα ο ίδιος δεν είχε και δεν έχει καταθέσεις. Τέλος, θα πληρώνει μέχρι δευτέρας παρουσίας το δάνειο που πήρε από την τράπεζα η οποία εν τω μεταξύ του πήρε μέχρι και το βρακί που φοράει.

Αγαπημένε μου αναγνώστη.

Παραμέρισε τις όποιες ιδεολογικές και πολιτικές σου προτιμήσεις. Σε ικετεύω να το κάνεις ώστε με τη μεγαλύτερη δυνατή νηφαλιότητα να αντιληφθείς πως η κατάσταση με τα δάνεια δεν πάει άλλο; Δεν χρειάζονται κόμματα και χρώματα. Αρκεί η ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Πόσες αυτοκτονίες πρέπει να μετρήσουμε ακόμα; Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας βρίσκονται λόγω δανείων σε τραγική κατάσταση. Χάνουν τα σπίτια τους. Χάνουν τα υπάρχοντά τους. Χάνουν το βιός τους και είναι ήδη κουρέλια. Ίσως το χειρότερο δεν έχουν αύριο. Δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Οι γονείς μου έζησαν τη χούντα του Μεταξά, τον μεγάλο πόλεμο, τον ακόμα οδυνηρότερο εμφύλιο και τη χούντα των Συντ/χών. Μικρός τους θυμάμαι μια ζωή να εύχονται να μην ζήσουμε πείνα και κατοχή. Ευτυχώς έφυγαν πριν δουν να ζούμε και πείνα και κατοχή. Δεν είναι κατοχή από ξένη χώρα. Ούτε είναι αόρατος ο εχθρός. Είναι η τραπεζική φεουδαρχική κατοχή των εκατοντάδων χιλιάδων (recourse) δανείων. Η ανθρωπιστική κρίση δεν θα έρθει. Είναι ήδη εδώ. Είναι παρούσα και προσθέτει θύματα με γεωμετρική πρόοδο. Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας ΔΕΝ ζητάνε πλέον να μην τους πάρει η τράπεζα το ακίνητό τους. Ας το πάρει, λένε. Αλλά να με απελευθερώσουν από τα φεουδαρχικά δεσμά. Ας με αφήσουν να ξεκινήσω από το ΜΗΔΕΝ και όχι από το μείον (τις μείον 150.000 του Γιάννης στο παράδειγμα). Πώς να ξεκινήσεις τη ζωή σου από την αρχή όταν ήδη έχεις χάσει σπίτι, δουλειά τα πάντα και χρωστάς κι από πάνω;

Κάτι πήγαν να κάνουν με ένα νόμο (για πρώτη κατοικία) αλλά τελικά προέκυψε ένα κουτσό, στραβό και ακρωτηριασμένο κατασκεύασμα. Κι αυτοί που έχουν ένα και μοναδικό υποθηκευμένο ακίνητο αλλά αυτό δεν είναι πρώτη κατοικία; Τι κάνουν αυτοί; Κόβουν φλέβες ή αυτοκτονούν; Κι αυτοί που είναι μικροβιοτέχνες, μικροεπαγγελματίες όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες; Αυτοκτονούν κι αυτοί;

Έκκληση

Απευθύνω έκκληση σε Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη που στηρίζουν την κυβέρνηση. Στους Βουλευτές ΟΛΩΝ των κομμάτων. Στον Αλέξη Τσίπρα αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στο Διστομίτη φίλο και συγχωριανό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Σταθά που συμβαίνει να είναι και ο μοναδικός βιομηχανικός εργάτης στο κοινοβούλιο. Αλλάξτε τα δεδομένα. Όχι αύριο. Σήμερα. Καμιά ένωση δανειοληπτών, κανένα ΕΚΠΟΙΖΩ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα έξω από το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο. Αλλάξτε το σήμερα κιόλας.

Πρόταση

(Οι προτάσεις που ακολουθούν, παρατίθενται ενδεικτικά και χρήζουν επεξεργασίας).

(1)   ΟΛΑ τα δάνεια μετατρέπονται σε non recourse.

(2)   Για ΟΛΟΥΣ τους δανειολήπτες με υποθήκη ακινήτου (οποιουδήποτε και όχι κατ’ ανάγκην πρώτη κατοικία) : (2α) Αν το ακίνητο αυτό είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ακίνητο, τότε οποιοδήποτε χρέος δανείου οποιουδήποτε είδους (επαγγελματικό, κατοικίας, επισκευαστικό κλπ) πάνω από το 70% (ενδεικτικό το 70) της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ πραγματικής αξίας του ακινήτου ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ. (2β) Ταυτόχρονα ο δανειολήπτης αποδέχεται οποιοδήποτε έλεγχο και άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών του ενώ δηλώνει υπεύθυνα πως δεν έχει κινητές αξίες εντός ή εκτός Ελλάδος (ομόλογα, μετοχές, futures, κλπ). (2γ) Ψευδής δήλωση θα συνεπάγεται άμεση δήμευση αυτών και απώλεια του ως άνω ευεργετήματος. (2δ) Σε περίπτωση που ο δανειολήπτης δεν έχει εργασία (συνειδητά δεν γράφω άνεργος), παγώνει η εξυπηρέτηση του δανείου όπως διευθετήθηκε στο (2α) χωρίς να προστίθενται τόκοι. (2ε) Το επιτόκιο για το κουρεμένο δάνειο καθορίζεται κοινό για ΟΛΟΥΣ σε επιτόκιο ΕΚΤ + 4% (το 4 ενδεικτικό).

(3)   Καμία έξωση ενοικιαστή δεν εκτελείται λόγω μη καταβολής ενοικίου με τις παρακάτω προϋποθέσεις. (3α) Ο ενοικιαστής δεν έχει άλλη κατοικία στην πόλη διαμονής του και δεν εισπράττει ο ίδιος ενοίκιο από μίσθωμα σε όλη την επικράτεια μέχρι και του ποσού που δεν υπερβαίνει το 35% του μισθώματος που ο ίδιος καταβάλει. (3β) Ο ιδιοκτήτης του μισθώματος έχει συνολικά ΚΑΘΑΡΑ εισοδήματα που υπερβαίνουν τις 18.000. Σε αντίθετη περίπτωση επιδοτείται (αναλογικά) από το κράτος για το μίσθωμα.

(4)   Όλα τα μισθώματα (κατοικιών, επαγγελματικής στέγης κλπ) μειώνονται κατά 25% αναδρομικά από 1/1/12 (Βλέπε σημείωση [2]) Όσα έχουν ήδη μείωση μικρότερη προσαρμόζονται μέχρι το 25%

Αγαπημένε μου αναγνώστη.

Ομολογώ πως δεν περιμένω πολλά (για να μην πω τίποτα) από τη νέα Βουλή. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι όλοι εμείς μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρωπιστική κρίση από τις εκτεθείσες αιτίες. Γι’ αυτό απευθύνομαι στην ΑΝΘΡΩΠΙΑ σου και σε εκλιπαρώ. Διέδωσε αυτό το άρθρο. Δώσε φωτοτυπίες σε όλους τους φίλους και γνωστούς σου που δεν έχουν και πολύ σχέση με το internet. Κοινοποίησε το όπου μπορείς. Ας μαζευτούμε όσοι μπορούμε. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε δάνειο για να δράσουμε και να πιέσουμε, με κάθε πρόσφορο τρόπο, προκειμένου η τραπεζική φεουδαρχική κατοχή επιτέλους να τερματιστεί. Μπορούμε και το ξέρετε όλοι σας. Μην περιμένουμε τους «φεουδάρχες» να κτυπήσουν την πόρτα συγγενών και φίλων. Μην περιμένουμε να πληροφορηθούμε πως ο Γιάννης αυτοκτόνησε. Σας ικετεύω να δράσουμε τώρα. Σήμερα. Πολλοί μαζί θα βρούμε τον τρόπο. Θέτω στη διάθεσή σας το email μου και το σπουδαιότερο, όλο μου το είναι για κάθε δράση που θα συμφωνηθεί. Κλείνοντας θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια στροφή από ένα ποίημα του αγαπημένου φίλου μου Φώντα Λάδη (Από την συλλογή «Γράμματα από την Γερμανία» μελοποιημένα από τον Μίκη Θεοδωράκη). Η εικόνα είναι από μια συλλεκτική έκδοση (που μου έχει χαρίσει) με τα χειρόγραφα του Μίκη.

«Βγήκ’ η ζωή μας στο σφυρί,

σ’ Αμερική κι Ευρώπη,

άνθρωποι μας γεννήσανε

και μας πουλάν ανθρώποι».

Χρήστος Γιαννίμπας

yanibas@on.gr

[1]  Το άρθρο αυτό (και την ηλεκτρονική διεύθυνση ανάρτησής του) θα κοινοποιήσω με email, Fax και συστημένη επιστολή σε όλους τους Βουλευτές. Ελπίζω κάποιοι να ακούσουν.

[2] Η πολυκατοικία που μένω έχει 5 διαμερίσματα με 5 ενοικιαστές και ανήκει στην Εκκλησία. Ύστερα από 3 χρόνια κρίσης με τσεκούρωμα μισθών συντάξεων 40% και ταυτόχρονη αύξηση ειδών διατροφής 18% δέησε ο Κύριος και από 1/6/12 ελάττωσαν (και στους 5) το μίσθωμα  κατά 10%. Σεβαστοί Πατέρες είμαι σίγουρος πως μετά απ’ αυτή την «θεάρεστη» μείωση, έχετε σίγουρα «πρώτο τραπέζι πίστα» στον παράδεισο. Συγχώρεσε με Θεέ μου.

ΠΗΓΗ: www.koutipandoras.gr