Πρόσκληση σε προβολή ταινίας - Σαββάτο 31-10, στις 19:30 στο 1ο ΚΑΠΗ ΑΧΑΡΝΩΝ

Αγαπητοί φίλοι-ες

Σας προσκαλούμε το Σάββατο 31/10/2015,στις 19:30 , στο 1ο ΚΑΠΗ Αχαρνών (πλατεία Αγ.Νικολάου) , στην προβολή της ταινίας "Συνοικία το όνειρο"

Παρακάτω μερικές πληροφορίες για την ταινία :

Η Συνοικία το όνειρο είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1961. Θεωρείται ότι αποτελεί μία από τις πρώτες νεορεαλιστικές ταινίες στην Ελλάδα. Η ταινία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με την εξουσία της εποχής τόσο κατά τα γυρίσματα όσο και όταν άρχισε να προβάλλεται. Αρχικά απαγορεύθηκε η προβολή της, ύστερα όμως από διαμαρτυρίες του τύπου επιτράπηκε η προβολή μιας λογοκριμένης εκδοχής της και μόνο στα αστικά κέντρα. Λόγω των υψηλών χρεών του Αλεξανδράκη, πούλησε τα δικαιώματα της ταινίας στους αδελφούς Κουρουνιώτη.
Πρωταγωνιστές είναι ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Μάνος Κατράκης και η Αλίκη Γεωργούλη. Την σκηνοθεσία έκανε ο ίδιος ο Αλεξανδράκης, ενώ η Γεωργούλη υπήρξε διευθυντής παραγωγής της ταινίας. Τη μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Παίζουν:

Αλεκος Αλεξανδρακης Ηθοποιός ....Ρίκος 
Αλικη Γεωργουλη Ηθοποιός ....Στεφανία (Έφη) 
Μανος Κατρακης Ηθοποιός ....Νεκροφόρας 
Θανασης Μυλωνας Ηθοποιός ....Λάκης 
Αλεκα Παϊζη Ηθοποιός 

Αλεκος Αλεξανδρακης Σκηνοθετης 

Τασος Λειβαδιτης Σεναριογράφος

Κωστας Κοτζιας Σεναριογράφος

Συνημμένα η αφίσα της εκδήλωσης και ο χάρτης  

Περισσότερα επι της οθόνης

Το Ε.Πα.Μ Αχαρνών-Καματερού

Κάποτε υπήρχε μια άλλη διανόηση

του Γιώργου Χαλιμούρδα

Με αφορμή τον βανδαλισμό που υπέστη το άγαλμα του Κωστή Παλαμά προσφάτως, δράττομαι της ευκαιρίας να πω δύο λόγια για αυτόν τον μεγάλο εθνικό μας ποιητή, για τον οποίο είμαι σίγουρος πως είναι άγνωστη η ιστορική του συμβολή, τουλάχιστον παραποιημένη, σε όσους βανδάλισαν το άγαλμα του, καθώς και παντελώς άγνωστη στη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας μας, γιατί δυστυχώς όλο το γνωσιολογικό σύστημα (γλώσσα, εκπαίδευση, επιστήμη, τεχνολογία, ΜΜΕ) που κυριαρχεί στη μεταπολίτευση και μετέπειτα θέλει το νεοέλληνα, ραγιά, να πλέει στην ιστορική λήθη, πολίτη του κοσμοπολιτικού νεοφιλελευθερισμού, έρμαιο της απώλειας της ιστορικής συνέχειας, μια έλλειψη που σε κάνει να χάνεις αυτό το δέσιμο που έχεις με τον τόπο σου και την ιστορία του, και εν τέλει ανίκανο να πολεμάς και να διεκδικείς το αυτονόητο, που είναι πρώτα και πάνω από όλα να είσαι αφέντης στον τόπο σου. Ένα γνωσιολογικό σύστημα που αμφισβητεί την αντικειμενική αλήθεια, αρνείται την επιστημονική αλήθεια, έχει προσδέσει την ακαδημαϊκή ελευθερία και έρευνα στο άρμα των αγορών και ελέγχει την κοινή γνώμη με τα ΜΜΕ [1]. Άμεσα, μετά από το γεγονός του βανδαλισμού, από την άλλη μεριά τα ακροδεξιά φερέφωνα του διαδικτύου, τρέξαν να υιοθετήσουν τον μεγάλο ποιητή. Λες και ο Παλαμάς ανήκει σε ....

Ταλιμπάν του χαβιαριού

του Στάθη

Κι ένα τελευταίο για την κακοποίηση εν Μέση Οδώ του Μετσόβιου. Λένε αυτοί που το έκαναν και οι ελάχιστοι (ευτυχώς αυτήν τη φορά) που τους υποστηρίζουν ότι η τέχνη τους, η τέχνη των γκράφιτι, εμπεριέχει μια «δυναμική χωρίς όρια»! Δυναμική χωρίς όρια να σκοτώνει τις άλλες τέχνες και τους έστω φτωχούς συμβολισμούς τους;
Πάντως αυτό το «δυναμική χωρίς όρια» είναι ένα έξοχο δείγμα ενήλικης σκέψης! Θα μπορούσαμε, φέρ’ ειπείν, να πάμε στο Βρετανικό Μουσείο και να βάψουμε τα γλυπτά που έκλεψε ο Ελγιν φιστικί με μοβ πουά για να αποδείξουμε ότι ο φόνος των αγαλμάτων απελευθερώνει απ’ την αντιδραστική καταπίεση που ασκεί στα μέσα μας ο κομφορμισμός του προγονικού.
Αυτό το «χωρίς όρια» με συγκινούσε έκπαλαι, «χωρίς όρια» πήγαν οι ναζί κόσμο και κοσμάκη στο Αουσβιτς, «χωρίς όρια» είναι οι κόσμοι των θεών και οι ζούγκλες των θηρίων. Αντιθέτως, ο πολιτισμός, όπως άλλωστε και η πολιτική προσπαθούσαν πάντοτε να βρουν στα όρια της ελευθερίας του ενός εν σχέσει με την ελευθερία του άλλου τα περιθώρια της συμβίωσης. Κι αν δούμε την ιστορία αυτής της ταξικής πάλης (διότι αυτό είναι η ιστορία των νόμων), βλέπουμε εν τέλει ...

Σήμερα πήρα ανάσα! του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Σήμερα*

—————

Σήμερα πήρα ανάσα! Είτε ξαναβουτήξω είτε όχι, έχω αέρα στα πνευμόνια και χαρά στην καρδιά.

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο, στην κακογουστιά, στην ασχήμια, στην ανηθικότητα, στην αδικία και στην ανοησία που μας μικραίνει.

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου, αυτό που, όποτε ξεπηδούσε μέσα απ’ την οθόνη, ή εμφανιζόταν απρόσκλητο σε κάθε πτυχή της ζωής μου, μ’ έκανε να θέλω να κλείσω τα αυτιά και τα μάτια των παιδιών μου.

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη και θέση, ώστε να μπορώ να γράφω απ” την καρδιά μου, χωρίς βαρίδια, τα όσα γράφω.

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, ο (λόγω καθοριστικών για τη διαμόρφωσή μου εμπειριών) καχύποπτος απέναντι σε κάθε ηγεσία, ο χωρίς συμφέρον να εκτίθεται (και ειδικά σε περιπτώσεις ...

Μια παράσταση προς αποφυγή...

του Δημήτρη Καζάκη

Χθες, ανήμερα των γενεθλίων του Κωστή Παλαμά, το έφερε η τύχη να βρεθώ σε επίσημη πρεμιέρα στο θέατρο Διάνα. Ήταν μια μουσική παράσταση με τίτλο 9 και 5 με πρωταγωνιστές τους τραγουδιστές Χρήστο Θηβαίο και Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με αφηγητή τον Οδυσσέα Ιωάννου. Σκηνοθέτης της παράστασης ο Παντελής Βούλγαρης.

Προσωπικά αποφεύγω τις επίσημες πρεμιέρες, μιας και δεν μου πάει το περιβάλλον των celebrities της τέχνης, της πολιτικής και των κοσμικών στηλών, που συχνάζουν σε τέτοιες εκδηλώσεις. Ωστόσο, βρέθηκα στη συγκεκριμένη πρεμιέρα ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα όχι μόνο σαν καλλιτέχνη, αλλά και σαν άνθρωπο. Ένας συνδυασμός εξαιρετικά σπάνιος, ειδικά στους χώρους των "επωνύμων", ή προβεβλημένων προσώπων, όπως έχω διαπιστώσει από πρώτο χέρι.

Δεν είμαι κριτικός μουσικής, ή θεάτρου για να διεκδικώ δάφνες γι' αυτό που γράφω. Γράφω από καρδιάς σαν απλός θεατής, σαν απλός καταναλωτής ενός πολιτιστικού προϊόντος. Και παρά το γεγονός ...

«Ντίλερ» των δημόσιων αγαθών

O Βρετανός πρέσβης πήγε στη Δήλο, βρήκε το πωλητήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου, που είναι δημόσιο μουσείο, κλειστό, και πολύ στενοχωρήθηκε. Πήγε όμως και σε άλλο μουσείο, ιδιωτικό, και χάρηκε πολύ γιατί εκεί όλα λειτουργούσαν άψογα. Ποια είναι το συμπέρασμα λοιπόν; Να ενισχυθεί από το κράτος το Αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου ή να του δώσουμε μία να πάει ακόμα πιο βαθιά, να έρθει ένας ευπατρίδης ιδιώτης, που θα το σώσει από τη σίγουρη συντριβή;

Για το Βρετανό πρέσβη, τον Ελληνόφωνα υπουργό Πολιτισμού και σίγουρα πολλούς ακόμα, για τους οποίους οι απεργίες των αρχαιολόγων δεν είναι παρά «εμμονικοί συνδικαλισμοί» και όσοι διαφωνούν με την εκχώρηση του πολιτισμού στην ιδιωτική πρωτοβουλία «οπισθοδρομικοί με παρωχημένες ιδέες», ο σωτήρας ιδιώτης επενδυτής ή χορηγός είναι η μεγάλη ευκαιρία που έχουμε.

Ο Κ. Τασούλας, στο συνέδριο που διοργάνωσε η Βρετανική Πρεσβεία με θέμα «Χρηματοδότηση και Αειφορία Μουσείων και Πολιτιστικών Χώρων» ήταν απολύτως σαφής: «Η χρηματοδότηση των Μουσείων, των πολιτιστικών χώρων και φορέων δεν μπορεί να ....